Veelbelovend

Een bijdrage van Vincent Cantrijn, gepubliceerd op 27 maart 2015

Afgelopen maandag mocht ik de bewonersavond Hof van Holland leiden. Ruim 100 bewoners werden door Bert Velthuis aangemoedigd om eens flink te dromen hoe dit nieuwe deel van de Waalsprong er uit zou moeten gaan zien. Nou; dat was niet tegen dovemansoren gericht. Binnen een uur ontstond er een prachtige nieuwe wijk, waar iedereen zo zou willen gaan wonen. Laat de hijskranen maar doorkomen. Bert was er op het einde van de avond niet helemaal zeker van of alle dromen wel gerealiseerd kunnen worden, hoewel hij volgens eigen zeggen ’s nachts ook vaak mooie dromen heeft. Maar ja; komt hij ’s morgens uitgeslapen en wel in het Stadhuis, dan gelden er andere wetten. En dan worden dromen soms wreed verstoord. Lees verder »

Hobbelie bobbelie

Een bijdrage van Jac. Splinter, gepubliceerd op 24 maart 2015

ZOAB (zeer open asfaltbeton) heef zo zijn voordelen…. het heeft ook wat nadeeltjes… Ik zou ook nog iets kunnen zeggen over onduidelijke onderhoudsnormen en variabele herstelschema’s maar dat doe ik niet, daar zijn ambtenaren voor die daar zelfs voor betaald worden, maar daar zeg ik ook niks over. Bekijk hier de video column

Potje schaken

Een bijdrage van Maerten Prins, gepubliceerd op 19 maart 2015

Parijs aan de Waal

Een bijdrage van Valerie Bongaarts, gepubliceerd op 16 maart 2015

Omdat ik deze dagen minder buiten kom dan gewend, voelde mijn uitstapje van vandaag als de uitstapjes die ik ooit in Parijs maakte. Ik werkte er aan een theatervoorstelling over mijn leven. Voor de duidelijkheid: ik verzon dat thema zelf niet, ik werd gevraagd en zegde natuurlijk toe, gevleid als ik me voelde. Maar goed, mijn uitstapjes dus. In het tiende en elfde arrondissement. Het waren momenten van groot geluk. Lopend door Parijs. Ik liep langs antiquariaten, geurende boulangeries, café tabacs met hun eeuwige tl-verlichting, deed af en toe een boodschap in een supermarché en at wandelend het kontje van een baguette. Ik genoot van alle nieuwe indrukken, zoog op wat de grote stad me te bieden had en verzon bij willekeurige passanten de meest fantastische verhalen. Dit alles met de intentie dat ik daar hoorde.
En zo liep ik vandaag ook door Nijmegen Oost. Ik hoefde in principe niet verder dan een boodschap bij de plaatselijke supermarkt, maar in plaats van de rechte weg liep ik de omweg. Ik deed net alsof ik net deed alsof ik er hoorde en groeide per straat in mijn rol. Ik stopte bij de Antiquair op de hoek en keek voor het eerst in de etalage. Ik keek naar de terrasjes die parallel met de krokussen tevoorschijn kwamen en liep langs de mensen die ik zogenaamd niet kende, ook niet van zien. Ik deed een boodschap bij de buurtsuper en vroeg – om mijn ervaring geloofwaardiger te maken – de rekkenvuller waar de melk stond. Bij de kassa verzon ik dat de slonzige man met de couperose wangen jarig was en dat hij vlug naar de winkel was gerend omdat er meer mensen waren gekomen dan hij had verwacht. Dat de twee pakken wijn van het merk ‘Alter Geniesser’ gevuld waren met goedkope maar prima wijn. En dat de eenzame karbonade voor ome Gerrit was die onverwachts toch bleef eten.
Op dat moment begon de baby te huilen die tot dan toe – gedurende mijn stadssafari – een perfecte bijrol had gespeeld. Gauw rekende ik af en pakte het dagelijkse verhaal van mijn eigen boodschappen in. Ik haastte me naar huis en lette nergens meer op behalve op mijn krijsende baby. Eenmaal thuis vond ik het briefje dat ik voor vertrek aan mezelf schreef. ‘GFT bak!’ Het gewone leven was weer begonnen.

Nachtelijke rook

Een bijdrage van Maerten Prins, gepubliceerd op 4 maart 2015

Duistere oversteek

Een bijdrage van Maerten Prins, gepubliceerd op 25 februari 2015

Blub

Een bijdrage van Maerten Prins, gepubliceerd op 18 februari 2015

Stauferstele

Een bijdrage van Vincent Cantrijn, gepubliceerd op 13 februari 2015

Er kwam afgelopen week verheugend nieuws uit het Stadhuis voor de fameuze zanggroep Anita & de Jarretels. Bert Velthuis heeft er persoonlijk voor gezorgd, dat ze hun tranentrekkende smartlappen tijdens de Dag van het Levenslied kunnen blijven zingen op het Valkhof ondanks de bouw van de Donjon. Een tijd geleden maakte ik me kwaad, omdat de bouw van de Donjon gedwarsboomd werd door Anita & de Jarretels en hun collega’s. Eén dag per jaar tranen met tuiten kwelen op het Valkhof zou voorrang moeten krijgen op 365 dagen per jaar de Donjon. Samen zou volgens deskundigen niet kunnen. Om tranen van in de ogen te krijgen. Bert Velthuis heeft alle tranen gedroogd. Het kan allemaal wel samen. Goei jong, die Bert. Lees verder »

Gepaard

Een bijdrage van Vincent Cantrijn, gepubliceerd op 6 februari 2015

“Er wordt gepaard in de gang, ja ja gepaard in de gang, o,o, gepaard in de gang, met buur¬vrouw Janssen.” Met dit carnavalslied is Prins Ummenie uit Groesbeek doorgedrongen tot de top 11 van het Carnavalslied van het Jaar van Giel Beelen op 3 FM. Superlatieven tekort om het nummer de carnavalistische hemel in te prijzen. Een internationale doorbraak ligt in het verschiet. Kortom: een wereldnummer. Toen ik dit bericht vanmorgen in de Gelderlander las weende mijn romantisch carnavalshart bittere tranen. Ik dacht dat de ondergrens van carnaval al lang bereikt was. Nee dus. Er is geen ondergrens; het is een peilloze diepte geworden. Lees verder »

Oversteek

Een bijdrage van Maerten Prins, gepubliceerd op 4 februari 2015