Opritje herbestraten

Een bijdrage van Jac. Splinter, gepubliceerd op 15 april 2015

Ik schrok, nou ja schrok…verbaasde me wel een beetje ja, van de 420duizend euro minimaal die de gemeente Nijmegen opvoerde in het raadsvoorstel voor de herbestrating van Plein1944. € 630.000,= kost de duurste variant. Dat vind ik nogal veel geld voor een pleintje van 50 bij 75 meter… Het Thieme park kostte alles bij elkaar iets meer dan 140.000 gulden, Het grasprojekt Park’44 kostte over vijf jaar verspreid ongeveer 300.000 euro en nu moeten alleen de stenen eruit en andere stenen er voor in de plaats en kost dat pakweg een half miljoen euri/een miljoen gulden? …. iets klopt hier heel erg niet. We zijn eens gaan googelen en rekenen. Rekent u mee: klik hier voor de videocolumn

Talia

Een bijdrage van Maerten Prins, gepubliceerd op 14 april 2015

Kinderen

Een bijdrage van Vincent Cantrijn, gepubliceerd op 10 april 2015

Mannen? Ze blijven kinderen. Aldus de stellige overtuiging van mijn vrouw. Afgelopen week moest ik haar gelijk geven. Dit dankzij Schele Daan en zijn vrienden. Schele wie? Schele Daan. NEC is kampioen geworden van de Jupiler League. Terecht was er groot feest in het Goffertstadion en op de Wedren. En wat doet een stel mannen vervolgens? Ze charteren een vliegtuigje om boven de Gelredome de supporters van Vitesse te stangen met een tekst op een spandoek achter dat vliegtuigje. Voetbalhumor. Moet kunnen. Dat het dak van het Gelredome gesloten was, waardoor de toeschouwers in het stadion het vliegtuigje en de tekst niet konden zien, mocht de pret niet drukken. Schele Daan en zijn vrienden hadden het Journaal, youtube en de kranten gehaald. Zo konden ze een paar dagen lang verder plassen dan die uit Arnhem. En daar ging het uiteindelijk om. Mannen? Ze blijven kinderen. Lees verder »

Langs de Lijn

Een bijdrage van Valerie Bongaarts, gepubliceerd op 8 april 2015

LANGS DE LIJN

In Japan geloven ze in waarzeggerij en handlezing. Ik wist het ook niet, maar op iedere straathoek kun je door deskundigen – met de status van een dokter – je handpalm laten lezen. Niet iedereen heeft echter een even rooskleurige toekomst in zijn handen. Natuurlijk niet, dat zou gek zijn. Nee als je ad random een aantal palmen naast elkaar legt, krijgt de één beduidend meer hobbels en kronkels op z’n pad dan de ander.
En nu zijn er mensen – en hier maakt het bizarre zijn entree – die deze onfortuinlijke lijnen middels plastische chirurgie laten verleggen.
Ze doen het! Ik zag het! In Japan dus!
Welke vreemdsoortige hang naar controle ligt hieraan ten grondslag? Waarom kunnen mensen zo moeilijk accepteren dat ze niet alle touwtjes in handen hebben? En is dit – ondanks de omslachtige ingreep – geen uiterst passieve manier om het lot om te buigen, dat te proberen althans?
De vaste handlezeres van een ‘geholpen’ dame zei bij hun eerste ontmoeting na de operatie vooral littekens te zien, maar dat kon door het licht komen, want nu ze beter keek, zag ze inderdaad vooruitgang. De levenslijn was een stuk rechter, alleen financieel gaf haar klant in kwestie nog steeds meer geld uit dan er binnenkwam. Of dat klopte?
Ik was met stomheid geslagen. Waren de fysieke kenmerken van mijn hand dan inderdaad de indicatoren van mijn geluk? En als het weliswaar omslachtig maar relatief zo eenvoudig was deze te verbeteren, waarom had ik dan zoveel energie verspild om teleurstellingen en tegenslagen het hoofd te bieden? Ik werd er zelfs een beetje treurig van.
Tot vrijdagavond toen ik wat social media bijwerkte en mijn Facebook tijdlijn zag vollopen met uitzinnige beelden en juichende berichten. Mijn stad had de schaamte van zich afgeworpen en was kampioen geworden van de Jupiler League. De smet van de degradatie had plaatsgemaakt voor de glans van de overwinning. Het clublied werd van stal gehaald en de straten vulden zich met vreugdevuren. En ik vond het heerlijk om te zien. Na de tranen was hier het vuurwerk waarmee de beelden van het verslagen elftal en de ontroostbare fans vergeten zouden worden.
Hadden de voetballers op eigen houtje de negatieve lijn weten te weerleggen? Het leek mij sterk dat iemand daarvoor zijn hand had moeten verminken. Nee, dit elftal bewees: als je ergens hard genoeg in gelooft, kun je het tij nog best wel eens keren. Maar of je nou naar de plastisch chirurg gaat of niet, je zult er altijd zelf iets voor moeten doen.

Betuttelrotonde

Een bijdrage van Jac. Splinter, gepubliceerd op 7 april 2015

klik hier voor de video over de ‘rotonde’ op de kruising Energieweg/Marialaan.

Wat ik me ook afvraag is waarom iemand ooit bedacht heeft dat je naast de afspraak “verkeer van rechts verleen je voorrang”, nog meer moest vastleggen. Daar is het toen al misgegaan, en de rest is probleem op probleem stapelen geworden. De nieuwe rotondes zijn geen rotondes want je kunt er geeneens een rondje op rijden. Probeer het zelf eens uit. Hou er rekening mee dat je minstens een keer heen en weer moet over de nieuwe brug (en probeer dan daar ook maar eens om te draaien en terug te rijden over de brug…)

Veelbelovend

Een bijdrage van Vincent Cantrijn, gepubliceerd op 27 maart 2015

Afgelopen maandag mocht ik de bewonersavond Hof van Holland leiden. Ruim 100 bewoners werden door Bert Velthuis aangemoedigd om eens flink te dromen hoe dit nieuwe deel van de Waalsprong er uit zou moeten gaan zien. Nou; dat was niet tegen dovemansoren gericht. Binnen een uur ontstond er een prachtige nieuwe wijk, waar iedereen zo zou willen gaan wonen. Laat de hijskranen maar doorkomen. Bert was er op het einde van de avond niet helemaal zeker van of alle dromen wel gerealiseerd kunnen worden, hoewel hij volgens eigen zeggen ’s nachts ook vaak mooie dromen heeft. Maar ja; komt hij ’s morgens uitgeslapen en wel in het Stadhuis, dan gelden er andere wetten. En dan worden dromen soms wreed verstoord. Lees verder »

Hobbelie bobbelie

Een bijdrage van Jac. Splinter, gepubliceerd op 24 maart 2015

ZOAB (zeer open asfaltbeton) heef zo zijn voordelen…. het heeft ook wat nadeeltjes… Ik zou ook nog iets kunnen zeggen over onduidelijke onderhoudsnormen en variabele herstelschema’s maar dat doe ik niet, daar zijn ambtenaren voor die daar zelfs voor betaald worden, maar daar zeg ik ook niks over. Bekijk hier de video column

Potje schaken

Een bijdrage van Maerten Prins, gepubliceerd op 19 maart 2015

Parijs aan de Waal

Een bijdrage van Valerie Bongaarts, gepubliceerd op 16 maart 2015

Omdat ik deze dagen minder buiten kom dan gewend, voelde mijn uitstapje van vandaag als de uitstapjes die ik ooit in Parijs maakte. Ik werkte er aan een theatervoorstelling over mijn leven. Voor de duidelijkheid: ik verzon dat thema zelf niet, ik werd gevraagd en zegde natuurlijk toe, gevleid als ik me voelde. Maar goed, mijn uitstapjes dus. In het tiende en elfde arrondissement. Het waren momenten van groot geluk. Lopend door Parijs. Ik liep langs antiquariaten, geurende boulangeries, café tabacs met hun eeuwige tl-verlichting, deed af en toe een boodschap in een supermarché en at wandelend het kontje van een baguette. Ik genoot van alle nieuwe indrukken, zoog op wat de grote stad me te bieden had en verzon bij willekeurige passanten de meest fantastische verhalen. Dit alles met de intentie dat ik daar hoorde.
En zo liep ik vandaag ook door Nijmegen Oost. Ik hoefde in principe niet verder dan een boodschap bij de plaatselijke supermarkt, maar in plaats van de rechte weg liep ik de omweg. Ik deed net alsof ik net deed alsof ik er hoorde en groeide per straat in mijn rol. Ik stopte bij de Antiquair op de hoek en keek voor het eerst in de etalage, keek naar de terrasjes die parallel met de krokussen tevoorschijn kwamen en liep langs de mensen die ik zogenaamd niet kende, ook niet van zien. Ik deed een boodschap bij de buurtsuper en vroeg – om mijn ervaring geloofwaardiger te maken – de rekkenvuller waar de melk stond. Bij de kassa verzon ik dat de slonzige man met de couperose wangen jarig was en dat hij vlug naar de winkel was gerend omdat er meer mensen waren gekomen dan hij had verwacht. Dat de twee pakken wijn van het merk ‘Alter Geniesser’ gevuld waren met goedkope maar prima wijn. En dat de eenzame karbonade voor ome Gerrit was die onverwachts toch bleef eten.
Op dat moment begon de baby te huilen die tot dan toe – gedurende mijn stadssafari – een perfecte bijrol had gespeeld. Gauw rekende ik af en pakte het dagelijkse verhaal van mijn eigen boodschappen in. Ik haastte me naar huis en lette nergens meer op behalve op mijn krijsende baby. Eenmaal thuis vond ik het briefje dat ik voor vertrek aan mezelf schreef. ‘GFT bak!’ Het gewone leven was weer begonnen.

Nachtelijke rook

Een bijdrage van Maerten Prins, gepubliceerd op 4 maart 2015