In de bijdrage Middeleeuwen herleven in Nijmegen doet Heyta Melssen verslag van het Gebroeders van Limburg festival dat op 28 en 29 augustus gehouden werd. Ik had op de zondag de mazzel dat ik met de eerste groep bezoekers van het Mariken spel mocht meelopen. In elf scenes werd op diverse locaties in het centrum van Nijmegen het verhaal verteld van Mariken die door de duivel Moenen tot een losbandig leven wordt verleid.
Lees verder »
Maanden van voorbereiding, honderden vrijwilligers, maar wat een daverend feest had moeten worden werd door de weergoden ernstig in het honderd geschopt. Nou ja, vooruit, het daverde wel – de kanonnen dan. En de sfeer was geweldig ondanks het feit dat slechts een fractie van de verwachte bezoekersaantallen kwam opdraven. En het zal in de Middeleeuwen zeker ook wel geregend hebben maar ja, dan hadden ze meer tijd om iets op een andere dag te organiseren, een toernooi of een toneeluitvoering. En die tijd ontbrak bij de zesde editie van het Gebroeders van Limburgfestival. We zaten nou eenmaal vast aan het laatste weekend van augustus, wanneer normaal gesproken de mussen dood van het dak vallen. Nu vielen ze misschien ook wel van het dak, maar dan door de koude bevangen.
Ondanks alles hebben we toch niets te klagen. Een mooi feest, een lust voor het oog en de organisatie liep als een trein. En volgend jaar dan maar hopen op beter weer.
Zoals vorig jaar was ik ook nu weer betrokken bij de opvoering van Mariken van Nieumeghen. Daarom heb ik geen foto’s daarvan. Want de Gebroeders zijn daarin streng: deelnemers moeten authentiek zijn, en kunnen dus niet gewapend met moderne apparatuur over straat. Gelukkig duurt het feest twee dagen en kon ik op zaterdag alvast een voorproefje nemen.
Het kanon daverde. Zo erg dat mijn eerste foto mislukte van de schrik. Lees verder »
U heeft mij een paar zaterdagen moeten missen. Dat komt, omdat ik ver weg was. Ik was figuurlijk “van de wereld”, hoewel ik gewoon op aarde rondliep. Geen mobieltje, geen internet, geen radio, geen t.v., geen krant, geen elektriciteit; niets. Gewoon niets. Een aanrader voor iedereen die zich geheel wil losmaken van de dagelijkse sores en je verwonderen hoe tof dit is. Leger kan een hoofd een niet worden en dat lucht behoorlijk op. Terug in Nijmegen was er in mijn hoofd dus plaats genoeg, om in korte tijd de achterstallige Gelderlanders door te bladeren om te kijken of er wat schokkends was gebeurd tijdens mijn afwezigheid. Het verwonderde me niks, dat dit niet het geval was. Lees verder »
Aanleg Waalbrug in 1934 (foto: Regionaal Archief Nijmegen)
Zo, het is afgelopen met de pruimentijd. Einde aan het zomerse geluier en de vakantiepret, het is weer tijd om de handen uit de mouwen te steken. Aanpoten geblazen, vooral voor veel politici die toch echt iets aanmoeten met de groeiende begrotingstekorten en de onvermijdelijke bezuinigingen. In Den Haag wordt men het ogenschijnlijk nooit meer eens. Er is na weken onderhandelen nog geen standvastige coalitie in beeld. De onderlinge verhoudingen staan daar op scherp. Hoe anders is het in Nijmegen. Sinds ons nieuwe College B&W werd aangesteld is het een al gemoedelijkheid. Tot nog toe zijn er geen grondige hervormingen doorgevoerd of alarmerende maatregelen aangekondigd. En er is (nog) met niemand ruzie gemaakt, een relletje over het Heumensoord daargelaten.
Ongetwijfeld zullen de gevoelens van ongenoegen alsnog aangewakkerd worden. Wie weet gebeurt dat al volgende week. Twee wethouders, Kunst en Van der Meer, schetsen tijdens een debat op 7 september het toekomstbeeld van de stad tot aan 2014. Drie thema’s staan hierin centraal: bezuinigen, duurzaamheid en cultuurhistorie.
Afgelopen maand bracht Willem Melssen op deze site nog het ‘Touwspringend meisje’ voor het voetlicht. Nu zijn het alleen nog de voetjes die we kunnen bewonderen. Na een reactie op deze website (bedankt Eefje) ben ik maar even ter plekke gaan kijken. Het beeld is inderdaad helemaal foetsie, op deze voetjes na. Ik hoopte even op een aanrijding en tijdelijk ongemak , maar er is geen bandenspoor te bekennen.
Kortom… het touwspringend meisje is ontvoerd. Schaamteloos gejat. Het lef…..! En dat wel net na de ontdekking dat het eigenlijk helemaal geen touwspringend meisje is maar een Mariken beeldje. En Mariken hoort nou eenmaal thuis in Nijmegen. Het is een uniek kunstwerk dat gewaardeerd wordt en waarschijnlijk onvervangbaar is. Dus aan de dief: geef terug!
Zelfs de verknochtste N.E.C.-fan kan het niet ontkennen: het wel en wee in en rond het Goffertstadion werd deze week vakkundig ondergesneeuwd door de overname van dat andere clubje in dat andere stadje door Borat Zjordania. Het leidde de aandacht af van dat andere opzienbarende Gelderse voetbalnieuws dat ongetwijfeld niet alleen mijn wenkbrauwen deed fronsen: Patrick Kluivert in de trainingsstaf van N.E.C.
U vergeeft het mij vast dat ik het nog niet voor me kan of wil zien: Patje in driedelig CMG-blauw met stropdas naast Wiljan Vloet in de dugout, typische spitsendingetjes roepend naar de Nijmeegse voorwaartsen. Dat Björn Vleminckx en de zijnen nog wel wat kunnen opsteken van Oranjes topscorer aller tijden lijdt geen twijfel, dus dat is het niet. Wellicht is het hetzelfde als wat ik afgelopen zomer met David Beckham had, die zonder al te veel succes fungeerde als inspirator voor het Engelse team. Hun beider carrière als voetballer is eigenlijk als een nachtkaars uitgegaan, zonder een echt hoogtepunt (Van Bronckhorst) of desnoods een onvervalst dieptepunt (Zidane). Ik betwijfel zelfs of Patje een om half drie ’s nachts op Eurosport samengevatte afscheidswedstrijd in een klein stadion in de provincie is gegund. Met commentaar van Frank Kramer of Hugo Walker.
Zou Kluivert ook in Nijmegen komen wonen?
In elk geval moeten de creatievelingen onder de N.E.C.-fans nog op zoek naar een kekke spandoekslogan, nu Mario Been alweer ruim een jaar geleden naar Rotterdam is verkast (Been en Kluivert) en Patrick Pothuizen aan het aftrainen is bij De Treffers (Patje en Potje).
Rust in de nieuwe parkeergarage van de St. Maartenskliniek.
De nieuwe parkeergarage werd geopend op 15 oktober 2009. Kostte 15 miljoen euro voor vijf lagen. Geen geld.
Deze en volgende week doe ik even Millingencentraal.nl. Maar niet heus, of toch. Getallen zijn universeel.
“VVV’s in regio vrij van zonde.” Bij zo’n kop in de Gelderlander komen alle verboden uit mijn jeugd in één klap weer bovendrijven. Want als katholiek jongetje in de vijftiger jaren moest ik er alles aan doen om toch vooral vrij van zonde te blijven. Dat was nog belangrijker dan goede cijfers op school halen. Toen ik op de middelbare school zat was het nog niet over. Vrij van zonde blijven betekende met de handen boven de dekens slapen. En sex voor het huwelijk was natuurlijk helemaal uit den boze. In gedachten zag ik daarom aan de balie’s van al die vrij van zonde zijnde VVV’s maagden zitten, die vooral met handen boven de dekens slapen. Mis. Lees verder »
