Het was toch best een mooi gebouw. Jammer dat het zo lang duurt voordat er iets nieuws staat.
Driedubbel fout
Een bijdrage van Jac. Splinter, gepubliceerd op 26 juli 2010De kwestie rondom het gebruik van het labyrinth voor feestjes en partijen sleept maar voort. Ineens stonden er bomen in bakken op het werk van Jaap van Hunen en Klaus van de Locht. Er kwamen biertenten op een kunstwerk. En tegen de muur met het werk van Julius Popp kwam een wc-container te staan. En een spotlicht in het midden. Dit alles zonder overleg danwel toestemming van de kunstenaar(s) en de erfgenamen. Nijmegen kan blijkbaar niet op een normale manier respectvol met kunst in de openbare ruimte omgaan. Een eigentijds sprookje. Hoe loopt dit af?
De laatste kilometers
Een bijdrage van Heyta Melssen, gepubliceerd op 25 juli 2010Er zijn dagen dat ik best tevreden ben met de plek waar we wonen. Maar er is één dag per jaar dat het een extra leuke plek is: de laatste dag van de Nijmeegse Vierdaagse. Dan wonen we namelijk op een steenworp afstand van het begin van de Via Gladiola.
Veel mensen moeten al lang van te voren een stoel klaar zetten en de hele dag blijven om van een plaatsje verzekerd te zijn. Wij lopen elk uur even naar de hoek van de straat om te zien wat er gebeurt. Zodoende heb ik dit jaar een van-uur-tot-uur fotoserie van de hoek St. Anna-Groenestraat gemaakt. Ruim 100 foto’s waren het resultaat. Ik zal jullie niet vermoeien met de hele serie, dus hierbij een kleine selectie.
Kwartover 10 ’s morgens, richting zuiden. Lees verder »
Tuinpad
Een bijdrage van Vincent Cantrijn, gepubliceerd op 24 juli 2010
De Volkskrant heeft deze zomer een dagelijkse rubriek, die “het tuinpad van mijn vader” heet. Lezers kunnen 2 foto’s van dezelfde plek opsturen, waaruit blijkt hoe die plek veranderd is. Meteen de 2e dag al stond er een foto van de oude kerk in het dorp Hatert, compleet met kerkplein en een mooie weg met bomen. Toen was in Hatert geluk nog heel gewoon. Van die plek is helemaal niets meer over. Het is nu een vierbaansweg naar de oprit van de Hatertsebrug over het Maas-Waalkanaal, dwars over de plek waar eerst de kerk stond. Hoe drastisch kan een plek veranderen. En geluk is niet meer gewoon in Hatert. Lees verder »
De staat van paraatheid
Een bijdrage van Ron van der Goor, gepubliceerd op 23 juli 2010
De organisatie van de Affaire wist de kaken stijf op elkaar te houden. De Waaghals had voor de gelegenheid 250 cd’s laten aanrukken, die nog op tijd geleverd werden ook. Maar woensdagavond kwam de door eenieder angstvallig geheimgehouden geest uit de fles en wel door toedoen van die geest in hoogsteigen persoon: De Staat zou de very special guest zijn, aldus een hyvesbericht van de heren zelf, en de Nijmeegse band zou gisteravond om 23.00 uur het podium van de Saddlespan bestijgen om het Valkhof genadeloos plat te spelen. Het liep echter anders. De organisatie zou ter ore zijn gekomen dat een overweldigende toestroom van mensen viel te verwachten en derhalve zag ze zich gistermiddag genoodzaakt het inmiddels niet meer zo verrassende verrassingsoptreden om veiligheidsredenen af te gelasten.
Rondje oudste stad
Een bijdrage van Rosalie Thomassen, gepubliceerd op 22 juli 2010
Er wordt nogal eens gesteggeld als het om citymarketing gaat. Zeker als je claimt de oudste te zijn kan een ander dat net zo goed beweren. Er is niemand oud genoeg om het na te kunnen vertellen, niet waar? Vorige week riep ineens Venlo, of all places, zich uit tot oudste nederzetting van het land. Omdat er nog oudere muntjes gevonden waren dan in Nijmegen kwam men al snel tot die conclusie. Onder wetenschappers zal dat niet beschouwd worden als serieuze bewijslast. Dat er ergens muntjes liggen, wil nog niet zeggen dat daar een nederzetting stond die net zo oud is als het muntje. Om dat een beetje recht te breien, bedacht men dat de Romeinen sowieso uit het zuiden kwamen en dus wel via Venlo naar Nijmegen zijn gelopen. Maar goed, het was Venlo ook niet te doen om de abonnees van wetenschappelijke journaals versteld te doen staan. Men wilde publiciteit halen en dat is gelukt. En de echte oudste stad (mag ik dat zeggen, ja dat mag ik zeggen) profiteerde daar heerlijk van mee. Lees verder »
Touwtjespringen voor 40.000 kijkers
Een bijdrage van Willem Melssen, gepubliceerd op 21 juli 2010
Zij staat er, met een springtouw in haar handen, al sinds 1957 en heeft waarschijnlijk veel vaker mensen gezien dan de voorbijgangers haar. Het kunstwerk Touwspringend meisje van kunstenaar Bart Welten (1922 – 1970) staat onopvallend in een grasperk met speeltuintje tussen de Hatertseweg en de Hazenkampseweg.
Lees verder »
4daagsebord
Een bijdrage van Maerten Prins, gepubliceerd op 20 juli 2010
Sorry, maar toch weer een bord. Niet omdat ik me er aan erger, maar omdat ik me er over verwonder. Dat je geen krat bier mee mag nemen naar de Waalkade, dat snap ik. Maar wat betekent “Celebrate, connect, community”?
Alle dagen feest
Een bijdrage van Jac. Splinter, gepubliceerd op 19 juli 2010Gezellig he alle dagen feest. Maar het kan nog erger. Krijgen we dit jaar de kalender vol? Als alle lezers en kijkers meedoen dan misschien wel en dan heeft Nijmegen er weer een uniek open source multi-evenement bij.
Leon Busschops – City of Health
Een bijdrage van Gastbijdrage, gepubliceerd op 18 juli 2010De redactie van Nijmegen Centraal heeft de nieuwste gemeenteraadsleden uitgenodigd een bijdrage te leveren aan deze website. Deze gastbijdrage is van Leon Busschops van CDA.
Nijmegen gaan er prat op. We zijn een ‘health city’, een stad met een belangrijk aandeel van de gezondheidszorg in zorg, opleiding en onderzoek. Sterker nog, we verkopen onze innovatieve ideeën aan de rest van de wereld. In juni sprak onze gemeenteraad over de jaarrekening 2009. Onze stad is financieel – het verslag gelovende – ook ‘healthy’. Maar zijn we ook zo gezond?
Vorige maand kreeg ik zoals de meeste Nederlanders mijn vakantie-uitkering. Ik rekende me rijk. Het extraatje had ik nog niet op mijn spaarrekening staan of de telefoon ging. “Meneer Busschops, u had een afspraak bij ons voor uw auto morgenvroeg. We zien nu echter dat de auto een grote in plaats van een kleine beurt nodig heeft. Is het een probleem als u ‘s middags komt? Dat past beter in onze planning.” Omdat ik toch een vrije dag had genomen, de zon scheen en ik niets gepland had, was het mij om het even. De aardige mevrouw van de receptie dankte hartelijk voor mijn flexibiliteit. Even overwoog ik er nog een campagneboost van te maken door haar te zeggen dat CDA’ers van nature flexibel zijn, maar dat ik heb maar achterwege gelaten. Landelijk en lokaal moet je immers weten te scheiden.