In de bijdrage Middeleeuwen herleven in Nijmegen doet Heyta Melssen verslag van het Gebroeders van Limburg festival dat op 28 en 29 augustus gehouden werd. Ik had op de zondag de mazzel dat ik met de eerste groep bezoekers van het Mariken spel mocht meelopen. In elf scenes werd op diverse locaties in het centrum van Nijmegen het verhaal verteld van Mariken die door de duivel Moenen tot een losbandig leven wordt verleid.
Lees verder »
Maanden van voorbereiding, honderden vrijwilligers, maar wat een daverend feest had moeten worden werd door de weergoden ernstig in het honderd geschopt. Nou ja, vooruit, het daverde wel – de kanonnen dan. En de sfeer was geweldig ondanks het feit dat slechts een fractie van de verwachte bezoekersaantallen kwam opdraven. En het zal in de Middeleeuwen zeker ook wel geregend hebben maar ja, dan hadden ze meer tijd om iets op een andere dag te organiseren, een toernooi of een toneeluitvoering. En die tijd ontbrak bij de zesde editie van het Gebroeders van Limburgfestival. We zaten nou eenmaal vast aan het laatste weekend van augustus, wanneer normaal gesproken de mussen dood van het dak vallen. Nu vielen ze misschien ook wel van het dak, maar dan door de koude bevangen.
Ondanks alles hebben we toch niets te klagen. Een mooi feest, een lust voor het oog en de organisatie liep als een trein. En volgend jaar dan maar hopen op beter weer.
Zoals vorig jaar was ik ook nu weer betrokken bij de opvoering van Mariken van Nieumeghen. Daarom heb ik geen foto’s daarvan. Want de Gebroeders zijn daarin streng: deelnemers moeten authentiek zijn, en kunnen dus niet gewapend met moderne apparatuur over straat. Gelukkig duurt het feest twee dagen en kon ik op zaterdag alvast een voorproefje nemen.
Het kanon daverde. Zo erg dat mijn eerste foto mislukte van de schrik. Lees verder »
U heeft mij een paar zaterdagen moeten missen. Dat komt, omdat ik ver weg was. Ik was figuurlijk “van de wereld”, hoewel ik gewoon op aarde rondliep. Geen mobieltje, geen internet, geen radio, geen t.v., geen krant, geen elektriciteit; niets. Gewoon niets. Een aanrader voor iedereen die zich geheel wil losmaken van de dagelijkse sores en je verwonderen hoe tof dit is. Leger kan een hoofd een niet worden en dat lucht behoorlijk op. Terug in Nijmegen was er in mijn hoofd dus plaats genoeg, om in korte tijd de achterstallige Gelderlanders door te bladeren om te kijken of er wat schokkends was gebeurd tijdens mijn afwezigheid. Het verwonderde me niks, dat dit niet het geval was. Lees verder »
Afgelopen maand bracht Willem Melssen op deze site nog het ‘Touwspringend meisje’ voor het voetlicht. Nu zijn het alleen nog de voetjes die we kunnen bewonderen. Na een reactie op deze website (bedankt Eefje) ben ik maar even ter plekke gaan kijken. Het beeld is inderdaad helemaal foetsie, op deze voetjes na. Ik hoopte even op een aanrijding en tijdelijk ongemak , maar er is geen bandenspoor te bekennen.
Kortom… het touwspringend meisje is ontvoerd. Schaamteloos gejat. Het lef…..! En dat wel net na de ontdekking dat het eigenlijk helemaal geen touwspringend meisje is maar een Mariken beeldje. En Mariken hoort nou eenmaal thuis in Nijmegen. Het is een uniek kunstwerk dat gewaardeerd wordt en waarschijnlijk onvervangbaar is. Dus aan de dief: geef terug!
"Breng gedachten vol verlangen naar het lege stille strand. Schrijf ze duizend stille malen tussen duizend korrels zand." Gedicht: Jan de Booys (Nijmegen) op het strand van Vlieland. Foto: Ruud Raats (flickr.com)
Nijmegen is op vakantie. Ieder jaar is het weer dezelfde voorspelbare stilte na de drukte in de vierdaagseweek. Ineens vertrekken alle toeristen en samen met hen talloze Nijmegenaren die tijdelijk verkassen naar vakantieoorden. In ruil daarvoor krijgen we ogenschijnlijk een handjevol toeristen terug. Het is deze dagen stil op straat. Niet bepaald iets wat je verwacht van deze toeristische toplocatie. De regio Arnhem Nijmegen steeg onlangs naar de vijfde plek in de top 5 van meest toeristische locaties. Deze regio is tegenwoordig gewilder dan Rotterdam onder de dagjesmensen en vakantiegangers. En dat is goed nieuws natuurlijk.
Want aan toeristen kan men goed verdienen. Je gespaarde zakcenten vliegen er in een vakantieweek vaak doorheen, terrasje hier (in Nijmegen lekker het goedkoopst) en souvenirtje daar. Afgelopen week bezocht ik Sanadome, een van de trekpleisters van onze stad. Daar merkte je wel iets van de aantrekkingskracht op vakantiegangers. Je hoorde er diverse Hollandse dialecten voorbij komen (van Fries tot Rotterdams) en hier en daar zelfs wat Duits, Frans en Italiaans. Ze genoten duidelijk van dit luxe badhuis en zweerden met regelmaat vaker naar Nijmegen te gaan. Het is jammer dat Nijmegen niet meer van dit soort attracties kent. Er zijn aanknopingspunten zat, zoals het rijke Romeinse en keizerlijke verleden, de ligging aan de rivier en de hoogteverschillen in de stad (waar wij zo aan gewend zijn maar die voor veel bezoekers buitenlands aandoen).
Binnenkort gaan we weer op vakantie. Dat betekent veel dagtochten, fototoestel mee en vooral landschappen, gebouwen en – zonder morbide te willen zijn – begraafplaatsen schieten. Dat zijn, vooral in het buitenland, vaak hele mooie plekken. Hoewel? Alleen in het buitenland?
De begraafplaats langs de Daalseweg kan zich prima meten met Père Lachaise in Parijs. En vandaag kwam ik, op een luttele 15 minuten fietsen van huis, in de Heilig Landstichting terecht. Waarom zou een mens nog op vakantie gaan voor mooie kerken, kloosters en landschappen? Nou vooruit, voor de taal misschien. Voor het idee om ergens anders te zijn. Maar de echte schoonheid ligt gewoon vlak om de hoek.
Kijk mee, en oordeel zelf. Een rondje Heilig Landstichting, helemaal gratis en voor niets.
De kwestie rondom het gebruik van het labyrinth voor feestjes en partijen sleept maar voort. Ineens stonden er bomen in bakken op het werk van Jaap van Hunen en Klaus van de Locht. Er kwamen biertenten op een kunstwerk. En tegen de muur met het werk van Julius Popp kwam een wc-container te staan. En een spotlicht in het midden. Dit alles zonder overleg danwel toestemming van de kunstenaar(s) en de erfgenamen. Nijmegen kan blijkbaar niet op een normale manier respectvol met kunst in de openbare ruimte omgaan. Een eigentijds sprookje. Hoe loopt dit af?
De organisatie van de Affaire wist de kaken stijf op elkaar te houden. De Waaghals had voor de gelegenheid 250 cd’s laten aanrukken, die nog op tijd geleverd werden ook. Maar woensdagavond kwam de door eenieder angstvallig geheimgehouden geest uit de fles en wel door toedoen van die geest in hoogsteigen persoon: De Staat zou de very special guest zijn, aldus een hyvesbericht van de heren zelf, en de Nijmeegse band zou gisteravond om 23.00 uur het podium van de Saddlespan bestijgen om het Valkhof genadeloos plat te spelen. Het liep echter anders. De organisatie zou ter ore zijn gekomen dat een overweldigende toestroom van mensen viel te verwachten en derhalve zag ze zich gistermiddag genoodzaakt het inmiddels niet meer zo verrassende verrassingsoptreden om veiligheidsredenen af te gelasten.
Zij staat er, met een springtouw in haar handen, al sinds 1957 en heeft waarschijnlijk veel vaker mensen gezien dan de voorbijgangers haar. Het kunstwerk Touwspringend meisje van kunstenaar Bart Welten (1922 – 1970) staat onopvallend in een grasperk met speeltuintje tussen de Hatertseweg en de Hazenkampseweg.
Lees verder »
Gezellig he alle dagen feest. Maar het kan nog erger. Krijgen we dit jaar de kalender vol? Als alle lezers en kijkers meedoen dan misschien wel en dan heeft Nijmegen er weer een uniek open source multi-evenement bij.
