"Breng gedachten vol verlangen naar het lege stille strand. Schrijf ze duizend stille malen tussen duizend korrels zand." Gedicht: Jan de Booys (Nijmegen) op het strand van Vlieland. Foto: Ruud Raats (flickr.com)
Nijmegen is op vakantie. Ieder jaar is het weer dezelfde voorspelbare stilte na de drukte in de vierdaagseweek. Ineens vertrekken alle toeristen en samen met hen talloze Nijmegenaren die tijdelijk verkassen naar vakantieoorden. In ruil daarvoor krijgen we ogenschijnlijk een handjevol toeristen terug. Het is deze dagen stil op straat. Niet bepaald iets wat je verwacht van deze toeristische toplocatie. De regio Arnhem Nijmegen steeg onlangs naar de vijfde plek in de top 5 van meest toeristische locaties. Deze regio is tegenwoordig gewilder dan Rotterdam onder de dagjesmensen en vakantiegangers. En dat is goed nieuws natuurlijk.
Want aan toeristen kan men goed verdienen. Je gespaarde zakcenten vliegen er in een vakantieweek vaak doorheen, terrasje hier (in Nijmegen lekker het goedkoopst) en souvenirtje daar. Afgelopen week bezocht ik Sanadome, een van de trekpleisters van onze stad. Daar merkte je wel iets van de aantrekkingskracht op vakantiegangers. Je hoorde er diverse Hollandse dialecten voorbij komen (van Fries tot Rotterdams) en hier en daar zelfs wat Duits, Frans en Italiaans. Ze genoten duidelijk van dit luxe badhuis en zweerden met regelmaat vaker naar Nijmegen te gaan. Het is jammer dat Nijmegen niet meer van dit soort attracties kent. Er zijn aanknopingspunten zat, zoals het rijke Romeinse en keizerlijke verleden, de ligging aan de rivier en de hoogteverschillen in de stad (waar wij zo aan gewend zijn maar die voor veel bezoekers buitenlands aandoen).
Een bijdrage van Francis Herbers, gepubliceerd op 4 augustus 2010
Ja, weer een bord. Dit keer geen tijdelijk, maar een permanent bord. In de wijk Oosterhout. Bij het winkelcentrum en de afvalcontainers. Geen verbods- dan wel gebodsbord. Maar wat dan wel?
Een bijdrage van Heyta Melssen, gepubliceerd op 1 augustus 2010
Binnenkort gaan we weer op vakantie. Dat betekent veel dagtochten, fototoestel mee en vooral landschappen, gebouwen en – zonder morbide te willen zijn – begraafplaatsen schieten. Dat zijn, vooral in het buitenland, vaak hele mooie plekken. Hoewel? Alleen in het buitenland?
De begraafplaats langs de Daalseweg kan zich prima meten met Père Lachaise in Parijs. En vandaag kwam ik, op een luttele 15 minuten fietsen van huis, in de Heilig Landstichting terecht. Waarom zou een mens nog op vakantie gaan voor mooie kerken, kloosters en landschappen? Nou vooruit, voor de taal misschien. Voor het idee om ergens anders te zijn. Maar de echte schoonheid ligt gewoon vlak om de hoek.
Kijk mee, en oordeel zelf. Een rondje Heilig Landstichting, helemaal gratis en voor niets.
MANNEN LUISTEREN NIET. Aldus een kop in vette letters op de voorpagina van de Brug. Ik dacht dat de Brug alleen maar bedoeld is voor allerlei praktische plaatselijke aangelegenheden. Dus vooral geen intelligente artikelen op de voorpagina waaruit blijkt dat ik van Mars kom en mijn vrouw van Venus, waardoor ik en al mijn sexgenoten van alles kunnen behalve luisteren. Het is nogal wat, om dit alle mannen van Nijmegen en omgeving gratis en voor niks en huis-aan-huis met dikke vette letters nog eens fijntjes in te peperen. Daar zat ik nou echt niet op te wachten. Lees verder »
Een bijdrage van Jac. Splinter, gepubliceerd op 26 juli 2010
De kwestie rondom het gebruik van het labyrinth voor feestjes en partijen sleept maar voort. Ineens stonden er bomen in bakken op het werk van Jaap van Hunen en Klaus van de Locht. Er kwamen biertenten op een kunstwerk. En tegen de muur met het werk van Julius Popp kwam een wc-container te staan. En een spotlicht in het midden. Dit alles zonder overleg danwel toestemming van de kunstenaar(s) en de erfgenamen. Nijmegen kan blijkbaar niet op een normale manier respectvol met kunst in de openbare ruimte omgaan. Een eigentijds sprookje. Hoe loopt dit af?
Een bijdrage van Heyta Melssen, gepubliceerd op 25 juli 2010
Er zijn dagen dat ik best tevreden ben met de plek waar we wonen. Maar er is één dag per jaar dat het een extra leuke plek is: de laatste dag van de Nijmeegse Vierdaagse. Dan wonen we namelijk op een steenworp afstand van het begin van de Via Gladiola.
Veel mensen moeten al lang van te voren een stoel klaar zetten en de hele dag blijven om van een plaatsje verzekerd te zijn. Wij lopen elk uur even naar de hoek van de straat om te zien wat er gebeurt. Zodoende heb ik dit jaar een van-uur-tot-uur fotoserie van de hoek St. Anna-Groenestraat gemaakt. Ruim 100 foto’s waren het resultaat. Ik zal jullie niet vermoeien met de hele serie, dus hierbij een kleine selectie.
Kwartover 10 ’s morgens, richting zuiden. Lees verder »
De Volkskrant heeft deze zomer een dagelijkse rubriek, die “het tuinpad van mijn vader” heet. Lezers kunnen 2 foto’s van dezelfde plek opsturen, waaruit blijkt hoe die plek veranderd is. Meteen de 2e dag al stond er een foto van de oude kerk in het dorp Hatert, compleet met kerkplein en een mooie weg met bomen. Toen was in Hatert geluk nog heel gewoon. Van die plek is helemaal niets meer over. Het is nu een vierbaansweg naar de oprit van de Hatertsebrug over het Maas-Waalkanaal, dwars over de plek waar eerst de kerk stond. Hoe drastisch kan een plek veranderen. En geluk is niet meer gewoon in Hatert. Lees verder »
De organisatie van de Affaire wist de kaken stijf op elkaar te houden. De Waaghals had voor de gelegenheid 250 cd’s laten aanrukken, die nog op tijd geleverd werden ook. Maar woensdagavond kwam de door eenieder angstvallig geheimgehouden geest uit de fles en wel door toedoen van die geest in hoogsteigen persoon: De Staat zou de very special guest zijn, aldus een hyvesbericht van de heren zelf, en de Nijmeegse band zou gisteravond om 23.00 uur het podium van de Saddlespan bestijgen om het Valkhof genadeloos plat te spelen. Het liep echter anders. De organisatie zou ter ore zijn gekomen dat een overweldigende toestroom van mensen viel te verwachten en derhalve zag ze zich gistermiddag genoodzaakt het inmiddels niet meer zo verrassende verrassingsoptreden om veiligheidsredenen af te gelasten.
Er wordt nogal eens gesteggeld als het om citymarketing gaat. Zeker als je claimt de oudste te zijn kan een ander dat net zo goed beweren. Er is niemand oud genoeg om het na te kunnen vertellen, niet waar? Vorige week riep ineens Venlo, of all places, zich uit tot oudste nederzetting van het land. Omdat er nog oudere muntjes gevonden waren dan in Nijmegen kwam men al snel tot die conclusie. Onder wetenschappers zal dat niet beschouwd worden als serieuze bewijslast. Dat er ergens muntjes liggen, wil nog niet zeggen dat daar een nederzetting stond die net zo oud is als het muntje. Om dat een beetje recht te breien, bedacht men dat de Romeinen sowieso uit het zuiden kwamen en dus wel via Venlo naar Nijmegen zijn gelopen. Maar goed, het was Venlo ook niet te doen om de abonnees van wetenschappelijke journaals versteld te doen staan. Men wilde publiciteit halen en dat is gelukt. En de echte oudste stad (mag ik dat zeggen, ja dat mag ik zeggen) profiteerde daar heerlijk van mee. Lees verder »
MANNEN LUISTEREN NIET. Aldus een kop in vette letters op de voorpagina van de Brug. Ik dacht dat de Brug alleen maar bedoeld is voor allerlei praktische plaatselijke aangelegenheden. Dus vooral geen intelligente artikelen op de voorpagina waaruit blijkt dat ik van Mars kom en mijn vrouw van Venus, waardoor ik en al mijn sexgenoten van alles kunnen behalve luisteren. Het is nogal wat, om dit alle mannen van Nijmegen en omgeving gratis en voor niks en huis-aan-huis met dikke vette letters nog eens fijntjes in te peperen. Daar zat ik nou echt niet op te wachten. 
De Volkskrant heeft deze zomer een dagelijkse rubriek, die “het tuinpad van mijn vader” heet. Lezers kunnen 2 foto’s van dezelfde plek opsturen, waaruit blijkt hoe die plek veranderd is. Meteen de 2e dag al stond er een foto van de oude kerk in het dorp Hatert, compleet met kerkplein en een mooie weg met bomen. Toen was in Hatert geluk nog heel gewoon. Van die plek is helemaal niets meer over. Het is nu een vierbaansweg naar de oprit van de Hatertsebrug over het Maas-Waalkanaal, dwars over de plek waar eerst de kerk stond. Hoe drastisch kan een plek veranderen. En geluk is niet meer gewoon in Hatert. 
De organisatie van de Affaire wist de kaken stijf op elkaar te houden. De Waaghals had voor de gelegenheid 250 cd’s laten aanrukken, die nog 