Een bijdrage van Jac. Splinter, gepubliceerd op 22 mei 2013
De nieuwe damwand langs de Waalkade moet 100 jaar meegaan. Dat is tegenwoordig een hele lange periode waarin heel veel kan veranderen. Een beetje degelijk bouwen en het gaat veel langer mee. Er zijn nog wel meer factoren te noemen die het slijtageproces kunnen bevorderen, los van de ingrepen door menselijk handelen. Langetermijnplanning is natuurlijk best wel ingewikkeld als je niet op zit te letten als bestuurder. Dan ga je vreemde eisen stellen in een bestek en krijg je al bij de start van de verhernieuwing van de damwand een vertraging van een maand of vier.
(Het filmpje in de link naar het bericht in de Gelderlander is achterhaald: het labyrinth blijft liggen waar het ligt volgens de informatie op dit moment. Los van het amateuristische karakter van de animatie vraag ik me dan overigens ook af waarom er, als er zoveel haast bij leek te zijn in oktober 2012, wel geld uitgegeven wordt aan dit soort presentaties)
Volgende week zondag wordt de wielertoertocht “Heimwee naar Nijmegen” gehouden. Start en finish zijn bij café Frowijn aan de Fransestraat. Niks geen Hel van het Noorden, Hel van het Mergelland of de Hel van Wageningen. Dat klinkt op voorhand erg onheilspellend en lijkt meer iets voor fietsmasochisten. Nee; Heimwee naar Nijmegen. Dat geeft meteen een heel andere lading. Vorige week ging ik op de racefiets naar Breda. Ik passeerde een collega toerfietser, die me vroeg waar ik naar toe ging. “Ik ga naar mijn schoonmoeder in Breda” zei ik hem. “Waarom fiets je dan zo hard?” vroeg hij. Die vraag zal volgende week onderweg niet gesteld worden. Er zal zeker op de terugweg een tandje bij geschakeld worden om weer snel terug te zijn in Nijmegen. Heimwee naar Nijmegen. Wie kent dat gevoel niet? Ik in ieder geval wel. Lees verder »
Het zal geen hond ontgaan zijn. Een dood gevonden hond was deze week het Nijmeegse nieuwsitem, waar bijna alle landelijke media bovenop doken. En niet alleen de media trokken het zichzelf aan. Via social media verenigde zich een boze menigte, die uiteindelijk wist te achterhalen wie de dood van de hond op zijn geweten zou hebben. Een ‘lynchmob’ verzamelde zich bij de woning van deze 51-jarige Nijmegenaar.
De ´hondenmepper´ zit sinds vandaag onder gedoken.
Het volksgericht dreigde te ontaarden. De politie greep in en arresteerde de man. De burgemeester riep op tot kalmte. De man is inmiddels weer op vrije voeten en heeft verklaard de hond niet met opzet gedood te hebben. De boze menigte op Twitter en Facebook is nog niet bedaard. Dit verhaal krijgt mogelijk nog een staartje. Lees verder »
Het is groot en stil in de Keizer Karelgarage tegenover het station. Op de eerste parkeerlaag staan enkele tientallen auto’s, waar plek is voor een paar honderd. De tweede parkeerlaag is zelfs helemaal leeg. Ventilatoren blazen traag een gevoel van nutteloosheid door de betonnen ruimte. Toch is het hier niet naargeestig, zoals in de meeste garages. Zachte kleuren maskeren het koude beton, en bovendien zijn de muren verwend met levensgrote afbeeldingen van de Canon van Nijmegen, vijftig in totaal. Heel slim en praktisch biedt de nummering een geheugensteuntje voor het terugvinden van de auto. Maar veel belangrijker nog vormen de afbeeldingen een eregalerij van de Nijmeegse geschiedenis. Voor elke gebeurtenis is een speciaal symbool ontworpen, zoals je dat ook ziet op verkeersborden langs de Duitse en Franse snelwegen. In het trappenhuis staat een begeleidend informatiebord.
Een unieke geschiedenis, prachtig vormgegeven op een bijzondere plek. Als entree voor deze speciale expositie betaal je niet meer dan een parkeerkaartje. Voetgangers zijn zelfs helemaal gratis. Waar vind je dat nog?
Een bijdrage van Jac. Splinter, gepubliceerd op 13 mei 2013
Ik had verwacht dat ik na het WOB verzoek over de financiering van het Oorlogsmuseum, gewoon een stapel vergaderstukken en verslagen ging krijgen van de ontmoetingen tussen ambtenaren en wethouders van de gemeente nijmegen en de initiatiefnemers van het Nationale Oorlogsmuseum in Nederland. Die komen al sinds 2010 over de vloer bij de burgemeester cs.
Ik kreeg na vier weken 14 pagina’s dossier, (waarvan er vier niet over het museum gingen) met de mededeling dat ze afgesproken hadden onderling om over de financiering niets te vertellen aan de burgers van het land.
Ik heb daar eens over nagedacht en de enige reden die ik kon bedenken waarom ze niets willen vertellen over de financiering is omdat er helemaal geen geld is!. Er zijn wat garantiestellingen maar aan de voorwaarden die daarbij gesteld zijn is bij lange na niet voldaan. Het museum gaat niet door!
Twee weken geleden deed ik de uitspraak, dat het CDA na het vertrek van Chantal Teunissen als fractievoorzitter bij de volgende verkiezingen voor de gemeenteraad wel eens op nul (= 0) zetels zou uitkomen. Meteen daarna werd ik aangesproken door Jaap Mooi; raadslid van deze partij, in de tijd dat het CDA er nog toe deed. Volgens Jaap had ik het helemaal bij het verkeerde eind. Want het bestuur van de Nijmeegse afdeling van het CDA had zojuist besloten om bij de verkiezingen vijf (= 5) zetels te halen. Of ik daar maar eventjes rekening mee wilde houden. Mijn antwoord, dat niet het bestuur, maar de kiezers uiteindelijk bepalen hoeveel zetels een partij haalt werd als een kleinigheidje terzijde geschoven. Het bestuur had dit besloten, dus dan was het zo. Dat ik daar anders over dacht lag vooral aan mij. Lees verder »
Ons Groene Hert is failliet. De winkel en het advieskantoor, die ook een stichting en tevens een soort gemeentebalie was, heeft het hoofd niet boven water kunnen houden. En zoals bij ieder faillissement, helaas heel gewoon deze dagen, is dat vooral voor de betrokken medewerkers een tragische gebeurtenis.
De Gelderlander bericht vandaag dat de oorzaak ligt in het wegvallen van gemeentelijke subsidies en daarbij te weinig verkoop van duurzame producten. De consument komt wel voor advies, maar wil er kennelijk niet voor betalen. Zou de Nijmeegse consument dan gewoon geen trek hebben in duurzaam spul? Of zoals @MarietHaverkamp vandaag stelt…
Vorige week waren we een paar dagen in Rome en hadden ons laten verleiden om de Vaticaanse musea te bezoeken. Met onze internetkaartjes hoefden we buiten gelukkig niet in de rij te staan, maar ook binnen was het zo enorm druk dat je nauwelijks meer kon lopen. De Vaticaanse musea zijn duidelijk niet gebouwd op de 4,5 miljoen bezoekers die ze jaarlijks trekken. Een absolute afrader.
Het grootste probleem van het museum is de wirwar van pauselijke collecties die elkaar voor een groot deel overlappen. Geen mens snapt waarom de voorwerpen nog steeds zijn gerangschikt per paus, en niet per tijdsperiode. Daarmee zou het allemaal een stuk overzichtelijker worden. Bovendien is het museum teveel volgestouwd. Als je de helft eruit gooit, blijft er genoeg over. Sterker zelfs, dan krijgt het museum veel meer kwaliteit.
Meer dan levensgroot borstbeeld van Hadrianus, een van de Romeinse keizers die Nijmegen heeft bezocht. Zou hij ooit terugkeren naar Nijmegen?
Er is een makkelijke oplossing voor dit probleem: open een filiaal. Zo heeft het beroemde Guggenheim Museum in New York een dependance in Bilbao, de Hermitage uit Sint Petersburg pronkt met een grachtenpand in Amsterdam en het Louvre heeft onlangs een vestiging geopend in Lens in Noord-Frankrijk. Laat ook de Vaticaanse musea een deel van haar collectie onderbrengen in een nieuw museum. En welke plek is daarvoor beter geschikt dan Nijmegen? We hebben zowel een rijke Romeinse als katholieke geschiedenis. De stad heeft internationaal bekende katholieken voortgebracht als Edward Schillebeeckx, Titus Brandsma en Petrus Canisius. Daarnaast ligt Nijmegen lekker centraal ten opzichte van Duitsland en België. Bovendien kan Nederland, vanuit Vaticaans perspectief, wel een religieuze impuls gebruiken. En waar kan dat beter dan in het laatste katholieke bolwerk ten zuiden van de grote rivieren?
Een bijdrage van Jac. Splinter, gepubliceerd op 6 mei 2013
Een waargebeurd sprookje uit 2013.
In een klein land, niet zo gek ver hier vandaan, woonde eens een oude koningin. Die had het gehad met het regeren en die wilde wel eens wat anders. Haar oudste zoon was ook al weer bijna 50 en die moest maar eens wat gaan doen voor zijn geld had ze besloten. Zo gezegd zo gedaan. Ze riep haar feestcommissie bij elkaar en liet haar afscheidsfeestje voorbereiden. Een etentje in een museum voor zichzelf en haar kennisen leek haar wel wat en een liedje voor het volk kon er ook nog wel af.
De Cultuurlakei kwam met een magisch melodietje waarvan hij zei dat iedereen dit geweldig zou vinden en iedereen die dat niet vond, was antimonarchist. De mensen hoorden het en zeiden uiteraard allemaal hee dat ken ik en wat een vrolijk deuntje. Je kon het wel wat moeilijk meezingen, maar omdat ze niet voor antimonarchist uitgemaakt wilden worden, zeiden ze maar dat het een goed lied was. Het gehele volk mocht meeschrijven aan de tekst en dat leverde een fantastische woordbrij op die meteen op nummer 1 in de hitparade stond. Het moest wel een geweldig lied zijn zeiden de koningin en de cultuurlakei knipogend tegen elkaar. De avond van de kroning van de nieuwe koning zou het hele land buiten op straat dit monarchistenlied uit volle borst zingen met drie vingers in de lucht want dat hadden ze er ook nog bij bedacht.
De ex-koningin lag ’s avonds nog wat na te denken in haar bed. Het kost wel wat maar dan heb je ook wat, dacht ze en viel met een glimlach om haar mond in slaap.
De nieuwe koning kreeg die stomme melodie maar niet uit zijn hoofd. Als ik straks klaar ben over 25 jaar dan …. dan… nam hij zich al tandenpoetsend voor.
Volgende week zondag wordt de wielertoertocht “Heimwee naar Nijmegen” gehouden. Start en finish zijn bij café Frowijn aan de Fransestraat. Niks geen Hel van het Noorden, Hel van het Mergelland of de Hel van Wageningen. Dat klinkt op voorhand erg onheilspellend en lijkt meer iets voor fietsmasochisten. Nee; Heimwee naar Nijmegen. Dat geeft meteen een heel andere lading. Vorige week ging ik op de racefiets naar Breda. Ik passeerde een collega toerfietser, die me vroeg waar ik naar toe ging. “Ik ga naar mijn schoonmoeder in Breda” zei ik hem. “Waarom fiets je dan zo hard?” vroeg hij. Die vraag zal volgende week onderweg niet gesteld worden. Er zal zeker op de terugweg een tandje bij geschakeld worden om weer snel terug te zijn in Nijmegen. Heimwee naar Nijmegen. Wie kent dat gevoel niet? Ik in ieder geval wel. 
Twee weken geleden deed ik de uitspraak, dat het CDA na het vertrek van Chantal Teunissen als fractievoorzitter bij de volgende verkiezingen voor de gemeenteraad wel eens op nul (= 0) zetels zou uitkomen. Meteen daarna werd ik aangesproken door Jaap Mooi; raadslid van deze partij, in de tijd dat het CDA er nog toe deed. Volgens Jaap had ik het helemaal bij het verkeerde eind. Want het bestuur van de Nijmeegse afdeling van het CDA had zojuist besloten om bij de verkiezingen vijf (= 5) zetels te halen. Of ik daar maar eventjes rekening mee wilde houden. Mijn antwoord, dat niet het bestuur, maar de kiezers uiteindelijk bepalen hoeveel zetels een partij haalt werd als een kleinigheidje terzijde geschoven. Het bestuur had dit besloten, dus dan was het zo. Dat ik daar anders over dacht lag vooral aan mij. 
