De redactie van Nijmegen Centraal heeft de nieuwste gemeenteraadsleden uitgenodigd een bijdrage te leveren aan deze website. Deze gastbijdrage is van Leon Busschops van CDA.
Nijmegen gaan er prat op. We zijn een ‘health city’, een stad met een belangrijk aandeel van de gezondheidszorg in zorg, opleiding en onderzoek. Sterker nog, we verkopen onze innovatieve ideeën aan de rest van de wereld. In juni sprak onze gemeenteraad over de jaarrekening 2009. Onze stad is financieel – het verslag gelovende – ook ‘healthy’. Maar zijn we ook zo gezond?
Vorige maand kreeg ik zoals de meeste Nederlanders mijn vakantie-uitkering. Ik rekende me rijk. Het extraatje had ik nog niet op mijn spaarrekening staan of de telefoon ging. “Meneer Busschops, u had een afspraak bij ons voor uw auto morgenvroeg. We zien nu echter dat de auto een grote in plaats van een kleine beurt nodig heeft. Is het een probleem als u ‘s middags komt? Dat past beter in onze planning.” Omdat ik toch een vrije dag had genomen, de zon scheen en ik niets gepland had, was het mij om het even. De aardige mevrouw van de receptie dankte hartelijk voor mijn flexibiliteit. Even overwoog ik er nog een campagneboost van te maken door haar te zeggen dat CDA’ers van nature flexibel zijn, maar dat ik heb maar achterwege gelaten. Landelijk en lokaal moet je immers weten te scheiden.
Verontrustender was het telefoontje de volgende dag. Mijn auto was ook toe aan nieuwe banden, nieuwe ruitenwissers, remblokken en de koppelingsplaat was aan vervanging toe. Een totale onkostenpost van € 1.500,00. Uitstel op de koppelingsplaat was nog mogelijk, dat scheelde toch € 700,00. Gelukkig, dacht ik. Mijn solvabiliteit bleef op niveau, mijn weerstandsvermogen werd nauwelijks aangetast en het zag er naar uit dat ik het eerste half jaar mijn economische huishoudboekje met een positief resultaat kon afsluiten.
‘s Avonds betrok de hemel, ging het regenen en koelde het flink af. Die regen was geen probleem. Moeiteloos veegden de nieuwe ruitenwisserbladen de druppels van mijn ruiten en mijn zicht werd weer helder. Parallel daaraan kwam mijn economisch inzicht weer op het reële niveau. Ik had wel allerlei mooie uitgaven bedacht voor het extraatje. Ik had, na betaling van deze uitgaven, immers nog behoorlijk wat te besteden. Helaas werd ik met de bittere waarheid geconfronteerd. Het was dezelfde mevrouw van de garage die namens de werkplaats belde, dat die koppelingsplaat toch wel in de tweede helft van het jaar vervangen moest worden. Weg nieuwe mobiele telefoon, geen nieuwe racefiets die ik in het kader van health city zo graag had aangeschaft. Ik dreigde in 2010, met mijn vakantie-uitgaven erbij, in de min te komen.
Het boekjaar 2009 is door de gemeente Nijmegen positief afgesloten met € 9 miljoen. Voor het gemak is het college vergeten dat ze op niet al te korte termijn ongeveer € 20 miljoen moet uitgeven aan vorstschade en achterstallig onderhoud aan onze wegen. Een investeringsplan ontbreekt. Een langeretermijnvisie is er niet. Op die manier houd je inderdaad € 9 miljoen over. Daarbij opgeteld nog enkele financiële naweeën van het vorige college -die zijn er vast- en we kunnen ons economisch niet meer zo ‘healthy’ noemen. Ik heb de hele nacht niet kunnen slapen. Niet zozeer van de jaarrekening, als wel van de gedachte dat onze gemeente er misschien ook nog verantwoordelijk voor is dat mijn banden dit keer zo snel vervangen moesten worden. Ik zag er sterretjes van… in mijn voorruit.