Nijmegen heeft een nieuw fenomeen geïntroduceerd, de lunchlezing. Een geweldig idee, en zoals vele geweldige ideeën ook heel simpel: je organiseert een lezing in de tijd dat mensen normaliter hun lunchpauze houden, zo tussen 12 en 13 uur. Iedereen kan aanschuiven met het broodtrommeltje op schoot. Daarbij profiteer je van verschillende voordelen: iedereen ervaart lunchtijd als een vorm van vrije tijd en de stemming is daardoor lekker informeel, terwijl je ook nog interessante informatie krijgt aangereikt. Alsof je thuis met een pizza op de bank zit en tegelijkertijd naar een mooie documentaire kijkt. Maar dan met meerdere mensen, zodat het toch een sociaal gebeuren is. Eventjes helemaal weg in een andere culturele, wetenschappelijke of historische werkelijkheid, om daarna weer met nieuwe energie aan het werk te gaan.
Op de universiteit van Utrecht heeft de lunchlezing een ongekende status gekregen. In Nijmegen zijn we er nu ook aan begonnen, en met succes. Afgelopen dinsdag werd alweer de tweede lunchlezing gehouden in het Huis van de Nijmeegse Geschiedenis. De lezing maakt deel uit van een serie over de Nijmeegse ringstraten. Een van de archiefmedewerkers vertelt in een kwartier iets over de persoon naar wie de straat is vernoemd, in dit geval Johan van Welderen. Tijdens het tweede deel neemt een andere (ex-)medewerker je mee in een virtuele wandeling door de straat. Samen bekijk je enkele panden, hun boeiende geschiedenis en de schoonheid die er nog altijd van uitgaat, soms tot in het meest bijzondere architectonische detail. Na iets meer dan een half uur ben je verrijkt met een heleboel kleine, maar bijzondere wetenswaardigheden over onze stad. En er is veel aandacht voor: afgelopen dinsdag zat de kapel met zo’n 90 bezoekers bijna vol. De lunchlezing heeft toekomst!
Het klinkt misschien vreemd, maar de winst van NEC op VVV afgelopen zaterdag is heel goed geweest voor het historisch erfgoed. Hoe kan dat? Lees verder »
Een bijdrage van Rosalie Thomassen, gepubliceerd op 17 december 2011
Ik ben dol op Nijmegen. Dat was u vast al opgevallen. De stad aan mij verkopen is daarom een makkie. Ik ben nogal merkentrouw als het gaat om mijn favoriete steden. Ik woon hier, ik studeerde hier, ik werkte hier en onderneem nu hier en doe ook nog eens volop aan vrijwilligerswerk. Het ideaalplaatje van de Nijmeegse citymarketeer dus.
Want tweeënhalf jaar geleden alweer werd Altijd Nijmegen als nieuw citymarketing slogan statement gelanceerd. De gemeente heeft met citymarketing tot doel om zo ongeveer Jan en alleman naar Nijmegen te trekken die daar maar enigszins zin in zou kunnen hebben. Met een knipoog naar de oudste stad, maar omdat men vreesde dat het toch iets te eenzijdig werd, koos men voor altijd. Dan kies je niet voor vroeger, ook niet voor het nu of de toekomst. Gewoon altijd. Altijd goed, zou je denken. Helaas, recent nog werd de citymarketing voor Nijmegen afgeschoten. Lees verder »
De directeur van de Zevenheuvelenloop, Ronald Verbeek, wil graag dat de nieuwe burgemeester een actiever beoefenaar is van de hardloopsport. Dan kan hij Nijmegen op de kaart zetten als loopstad. Nu heb ik heel weinig met het fenomeen hardlopen, en zeker de dwangmatige massaliteit waarmee het soms gepaard gaat, maar hardlopen is natuurlijk wel een gezonde bezigheid. Het initiatief verdient dus ondersteuning. Lees verder »
Nederland telt maar liefst 5,8 miljoen vrijwilligers, op een beroepsbevolking van zo’n 7,8 miljoen. Zonder vrijwilligers ligt een groot deel van Nederland plat. Ook Nijmegen is een stad van vrijwilligers. Dat geldt zeker voor alle sportclubs, maar ook veel culturele instellingen draaien voor het grootste deel op vrijwilligers, zoals Stichting Gebroeders van Limburg, Romeinenfestival, de Stratemakerstoren en de Vrienden van de Stevenskerk (die overigens vorige week nog de noodklok luidden). Lees verder »
Zitten wij in Nijmegen met de vraag of we de donjon willen herbouwen, in Arnhem hebben ze een heel andere kwestie voor de kiezen. De Eusebiuskerk is aan het vervallen en dat gaat nu zo hard dat elk moment een van de zijmuren kan instorten. De reden: tijdens de herbouw in de jaren vijftig is een goedkope soort tufsteen gebruikt. Restaureren kost 60 tot 80 miljoen. Daarbij vergeleken is de 5 miljoen euro voor de bouw van de Nijmeegse donjon een schijntje – en al helemaal de twee ton die de gemeente daaraan gaat bijdragen. Lees verder »
Een bijdrage van Vincent Cantrijn, gepubliceerd op 18 september 2011
In 2006 werd het referendum voor de herbouw van de Donjon gehouden. In 2006! Dat is dus al 5 jaar geleden. Het zou dus onderhand tijd worden dat de 1e paal geslagen, of 1e steen gelegd gaat worden. Ik weet niet hoe dit straks technisch opgelost gaat worden, maar daar maak ik me nu niet druk over. Dat komt wel goed. Waar ik me wel druk over maak is het feit, dat er na vijf jaar nog steeds volop gedebatteerd wordt alsof de Donjon nog tegengehouden kan worden. Dacht het van niet. Volle kracht vooruit; eensgezind. Maar zo werkt dat niet in Nijmegen. Lees verder »
Een bijdrage van Vincent Cantrijn, gepubliceerd op 27 augustus 2011
Ik meld me weer na een reis door verre oorden. Het hoofd is leeg. Plek zat om weer wekelijks het wel en wee van Nijmegen te beschouwen. Zoals altijd bij terugkomst informeerde ik in mijn omgeving, of er iets spectaculairs is gebeurd tijdens mijn afwezigheid. Je weet maar nooit of de geschiedenis van Nijmegen een plotselinge wending heeft gekregen. Ik werd gerust gesteld. Ik heb niks gemist; het Nijmeegse leven kabbelde voort. Onze politici zijn niet terug hoeven te komen van vakantie, zoals hun collega’s uit Den Haag. Eigenlijk is dat toch fantastisch. Meer dan een maand gebeurt er niks spectaculairs. Misschien wel juist vanwege het feit, dat politici met vakantie zijn. Dat scheelt een hoop gedoe. NEC sprokkelt de punten en het geld toch wel bij mekaar. Is het voldoende geld om de toekomst van het Tip in de Goffert te garanderen? Noël Vergunst vindt van niet; Hayke Veldman vindt van wel. Blijkbaar heeft Hayke beter weer gehad in de vakantie; dan ziet zelfs de financiële positie van NEC er zonnig uit. Lees verder »
Ik ben dol op Nijmegen. Dat was u vast al opgevallen. De stad aan mij verkopen is daarom een makkie. Ik ben nogal 
In 2006 werd het referendum voor de herbouw van de Donjon gehouden. In 2006! Dat is dus al 5 jaar geleden. Het zou dus onderhand tijd worden dat de 1e paal geslagen, of 1e steen gelegd gaat worden. Ik weet niet hoe dit straks technisch opgelost gaat worden, maar daar maak ik me nu niet druk over. Dat komt wel goed. Waar ik me wel druk over maak is het feit, dat er na vijf jaar nog steeds volop gedebatteerd wordt alsof de Donjon nog tegengehouden kan worden. Dacht het van niet. Volle kracht vooruit; eensgezind. Maar zo werkt dat niet in Nijmegen. 
Ik meld me weer na een reis door verre oorden. Het hoofd is leeg. Plek zat om weer wekelijks het wel en wee van Nijmegen te beschouwen. Zoals altijd bij terugkomst informeerde ik in mijn omgeving, of er iets spectaculairs is gebeurd tijdens mijn afwezigheid. Je weet maar nooit of de geschiedenis van Nijmegen een plotselinge wending heeft gekregen. Ik werd gerust gesteld. Ik heb niks gemist; het Nijmeegse leven kabbelde voort. Onze politici zijn niet terug hoeven te komen van vakantie, zoals hun collega’s uit Den Haag. Eigenlijk is dat toch fantastisch. Meer dan een maand gebeurt er niks spectaculairs. Misschien wel juist vanwege het feit, dat politici met vakantie zijn. Dat scheelt een hoop gedoe. NEC sprokkelt de punten en het geld toch wel bij mekaar. Is het voldoende geld om de toekomst van het Tip in de Goffert te garanderen? Noël Vergunst vindt van niet; Hayke Veldman vindt van wel. Blijkbaar heeft Hayke beter weer gehad in de vakantie; dan ziet zelfs de financiële positie van NEC er zonnig uit. 
