Een bijdrage van Marcel Smit, gepubliceerd op 16 mei 2012
We leven in een mooi land. Goed georganiseerd, weinig wordt aan het toeval overgelaten, iedereen weet waar-ie aan toe is.
Netjes ook. Nederlandse parken en plantsoenen zijn keurig aangeharkt, de gazonnen in de voortuintjes liggen er onberispelijk geknipt en geschoren bij. Aan de struiken en planten hangen vaak nog de naamkaartjes, een fantastische service aan de geïnteresseerde voetganger.
Toeristen en andere buitenlanders putten zich uit in complimenten en verzuchten dat het er hier heel anders aan toegaat dan in hun eigen land, waar corrupte ambtenaren de burgers tot het uiterste tergen, het vuil niet wordt opgehaald en het verkeer één grote chaos is. Lees verder »
Romeinse belevingswaarde? foto van P. Medved (flickr.com)
Toen een Romeins legioen de perfecte plek zocht op de grens van veroverd en nog te veroveren land, ontdekten zij de prachtige plek die nu Nijmegen heet. En zo ontstond hier de eerste stad van Nederland, dat staat buiten kijf. Nijmegen pronkt met de titel ‘oudste stad van Nederland’. Maar zoals iedereen weet, is het wellicht niet het eerste waar een toerist mee pronkt, en hij of zij besluit onze bezienswaardigheden als vakantiekiekjes te vereeuwigen. En ook al heeft Nijmegen pittoreske hoekjes genoeg, de vakantiekiekjes laten niet onomstotelijk zien dat Nijmegen een lange historie heeft vanaf het begin van de jaartelling.
Want juist dat hoofdstuk van de geschiedenis is weinig ‘beleefbaar’ in Nijmegen, ondanks tal van Romeinse visualisatieprojecten. Een Romeinse gracht als ribbelsteentjes in de bestrating van het Kelfkensbos, een gemoderniseerde Godenpijler, een metalen plaat in de Burchtstraat die herinnert aan de ‘loden lady’, en sinds vorig jaar een Romeinse zuil op de Eikstraat. Het zijn allemaal goed bedoelde visualisaties die belangrijke archeologische vondsten voorgoed markeren. Maar laten we eerlijk wezen, ze trekken geen hordes met fotocamera behangen toeristen naar Nijmegen en zullen dat ook nooit gaan doen.
Een bijdrage van Jac. Splinter, gepubliceerd op 13 mei 2012
Dertig jaar dag van het levenslied, dertig jaar meezingen met bekende en minder bekende levensliederen. Ach vroeger, datwarennogeenstijden. Ooit begonnen op een vrijwilligersfeestje in het Steigertheater, nu 15.000 bezoekers op moederdag. Over mamma zal er altijd wel gezongen blijven worden.
Demissionair Minister Spies heeft afgelopen week verklaard dat ze bezorgd is over de benoemingsprocedure van de nieuwe burgemeester in Nijmegen. Gezien eerdere uitlatingen van mevrouw Spies moeten wij ons meer om haar zorgen maken, dan zij om ons. Maar dit terzijde. Daar komt bij, dat ze rijkelijk laat is met haar zorgen. Eergisteren heeft Hubèrt Bruls zijn afscheidsreceptie gehad in Venlo, zodat hij binnenkort de 3e burgemeester is van Nijmegen in nog geen 5 maanden. Hubèrt heeft dus hele andere zorgen aan zijn hoofd. Verhuizen en er achter zien te komen wat de overeenkomsten en verschillen zijn tussen Venlo en Nijmegen. Ik zal hem een handje helpen. Lees verder »
Een bijdrage van Marcel Smit, gepubliceerd op 9 mei 2012
Dezer dagen is het in Nijmegen ’s ochtends rustiger op straat. Minder fietsers reppen zich naar hun bestemming. Die niet-fietsende fietsers zitten thuis en bereiden zich voor op de beslissende fase van de middelbareschooltijd, het eindexamen. Met als begeerlijke kroon het diploma, waarna een eindeloze reeks feesten begint, het uitzwerven over Europa of nog verder, een tijd van ongebreidelde vreugde en onbegrensde vergezichten.
Wat daarna komt is een zorg van later: studie, werk of een wereldreis. Over de verdere vooruitzichten maken de jongeren zich ook niet druk. Ook al heeft de economie er wel eens beter voorgestaan, om het maar mild uit te drukken, in zijn eeuwige optimisme ziet de jeugd altijd perspectieven. Lees verder »
Een bijdrage van Jac. Splinter, gepubliceerd op 7 mei 2012
Woensdag a.s. stemt de gemeenteraad over een voorstel om, in tijden van bezuinigingen, 450.000 euro in de boeken te noteren als “besteed aan de Donjon”. In een referendum was afgesproken dat de ‘herbouw’ de gemeente niets zou kosten. Als de gemeenteraad voor stemt ga ik een lijstje maken van politici die zich niet aan hun beloftes houden. 250 Duizend euro komt uit de pot cultuurhistorie, en 200 duizend euro komt zogenaamd uit een provinciale subsidie maar als die subsidie niet komt dan wordt het uit de Algemene Bedrijfs Reserve gehaald.
De gemeente is geen bedrijf en zal het ook nooit worden. Ze geven namelijk geen geld van zichzelf uit, alleen maar geld van de burgers.
Een bijdrage van Jac. Splinter, gepubliceerd op 2 mei 2012
Zoals elk jaar wordt nu ook weer twee dagen voor de dodenherdenking het gras gemaaid op het Trajanusplein. Ook het onkruid dat ondertussen al weer op sommige plekken de recordhoogte van 50 cm haalde wordt verwijderd. Heeft u zich nooit afgevraagd waarom het altijd naar versgemaaid gras ruikt tijdens de twee minuten stilte. De volgende schoonmaakbeurt staat gepland voor de tweede week van juli… vanaf dan hebben de grassprietjes weer de hele herfst en de winter voor zichzelf.
Een bijdrage van Jac. Splinter, gepubliceerd op 30 april 2012
Is de titel van dit kunstwerk. Het staat sinds juli aan twee kanten van het kanaal. In Neerbosch wisten ze van niks. In Lindenholt hebben ze er maanden over vergaderd. Een plek om te zwaaien naar de overkant, dacht een buurtbewoonster. Is ook leuk. Hebben ze nergens.
We leven in een mooi land. Goed georganiseerd, weinig wordt aan het toeval overgelaten, iedereen weet waar-ie aan toe is. 
Demissionair Minister Spies heeft afgelopen week verklaard dat ze bezorgd is over de benoemingsprocedure van de nieuwe burgemeester in Nijmegen. Gezien eerdere uitlatingen van mevrouw Spies moeten wij ons meer om haar zorgen maken, dan zij om ons. Maar dit terzijde. Daar komt bij, dat ze rijkelijk laat is met haar zorgen. Eergisteren heeft Hubèrt Bruls zijn afscheidsreceptie gehad in Venlo, zodat hij binnenkort de 3e burgemeester is van Nijmegen in nog geen 5 maanden. Hubèrt heeft dus hele andere zorgen aan zijn hoofd. Verhuizen en er achter zien te komen wat de overeenkomsten en verschillen zijn tussen Venlo en Nijmegen. Ik zal hem een handje helpen. 
Dezer dagen is het in Nijmegen ’s ochtends rustiger op straat. Minder fietsers reppen zich naar hun bestemming. Die niet-fietsende fietsers zitten thuis en bereiden zich voor op de beslissende fase van de middelbareschooltijd, het eindexamen. Met als begeerlijke kroon het diploma, waarna een eindeloze reeks feesten begint, het uitzwerven over Europa of nog verder, een tijd van ongebreidelde vreugde en onbegrensde vergezichten.
