Dit is het archief van maart 2013

Biep

Een bijdrage van Maerten Prins, gepubliceerd op 30 maart 2013

Beeldkrom

Een bijdrage van Jac. Splinter, gepubliceerd op 25 maart 2013

We hebben hier wel eens discussies en gedoe over plaatjes die we niet ‘zomaar’ mogen gebruiken. Fotografen maken terecht bezwaar tegen gebruik zonder toestemming vooraf. De gemeente Nijmegen is een van de vele opdrachtgevers vwb beeldende kunst in de openbare ruimte. Beeldrecht vinden ze dan lastig. Dus verzinnen ze allerlei clausules om daar onderuit te komen. Niet netjes en juridisch ook niet houdbaar uiteindelijk, maar welke kunstenaar heeft nou zin in juridisch gesteggel met een bureaucratisch monster? Dus opdrachtgevers blijven het proberen … en wij blijven protesteren. Zo.

Oja, iedereen mag dit filmpje delen als je mijn naam er maar bij vermeldt.

Lente

Een bijdrage van Vincent Cantrijn, gepubliceerd op 23 maart 2013

Het was afgelopen week zo koud voor de tijd van het jaar, dat zelfs het nog niet gebouwde megawinkelcentrum in Ressen voor 3 jaar is bevroren. Dan praat je toch ergens over. Toch is het in mijn hart volop lente. Dat komt door het College. Niet omdat Hubèrt c.s. mij als volleerde Pieten Paulusma hebben weten te overtuigen, dat de zon dit weekend definitief gaat doorbreken. Mij is in ieder geval niet bekend, dat ze enigermate meteorologisch onderlegd zijn. Maar ze hebben wel gezorgd voor het in de praktijk brengen van het oude gezegde: een nieuwe lente, een nieuw geluid. Dat deden ze door afgelopen week daadkrachtige besluiten te nemen over de toekomst van de locatie Margriet en de Skaeve Huuse. Hè, hè; eindelijk. Zo mag ik het horen. De stad besturen is geen bezigheidstherapie met oeverloos debat met bewoners van Oost en de Weezenhof, die continu dezelfde langspeelplaat afdraaien. De stad besturen vereist daadkracht en duidelijkheid. Daar is een College voor. Dat niet iedereen het eens zal zijn met welk besluit dan ook, is vooraf een gegeven. Lees verder »

Kelfkenbos

Een bijdrage van Maerten Prins, gepubliceerd op 19 maart 2013

Volgende week is er weer kermis in Nijmegen.

O wat leuk, waar is ie?

Op de Kelfkenbos.

Ah, dat is handig, dan kunnen we de auto parkeren in de Kelfkenbos parkeergarage.

Utilitas, venustas en firmitas

Een bijdrage van Jac. Splinter, gepubliceerd op 18 maart 2013

Bruikbaarheid, schoonheid en degelijkheid zijn begrippen die je kunt hanteren bij een beoordeling op kwaliteit. Anders krijg je discussie over mooi en lelijk en dat is een eindeloos welles/nietes-verhaal. Dat wisten de Romeinen al.
Heb ik niet zelf bedacht hoor; staat in de Kadernota Beeldkwaliteit 2013, pagina 11, voetnoot 2. Die wordt ergens dit jaar vastgesteld door de gemeenteraad en ligt nu nog ter inzage bij de gemeente. Inhoudelijk reageren kan tot 27 maart 2013.
Het toepassen van de regels en de voorwaarden is in de praktijk toch ingewikkelder. Hoeveel afdelingen van de gemeente gaan hier over, vraag ik me dan af als ik dit zie. Wie het weet mag het zeggen.

Dorp

Een bijdrage van Vincent Cantrijn, gepubliceerd op 16 maart 2013

“Hatert was een dorp in de velden; ver buiten de stad. Ik weet nog goed dat opa mij vertelde, dat Nijmegen zijn Hatert nog niet had.” Dit zijn de eerste vier regels van een lied, dat ik ooit voor en over Hatert heb geschreven. Het appelleert aan het gevoel van oorspronkelijke bewoners van Hatert, die moesten wennen aan het feit, dat hun dorp door Nijmegen was opgeslokt. Brakkenstein en Neerbosch zijn hier ook voorbeelden van. En laat ik vooral Hees niet vergeten. Dat blijft zich via de Vereniging Dorpsbelang Hees hardnekkig als dorp in de stad manifesteren. Terwijl er toch gewoon glasvezel ligt. Iets waar Nederasselt, om maar eens een willekeurig dorp te noemen, nog lang niet aan toe is. Lees verder »

Nuilen

Een bijdrage van Marcel Smit, gepubliceerd op 13 maart 2013

Nijmegen heeft veel eigens. Voor een opsomming daarvan heb ik niet genoeg ruimte. Als onvervreemdbaar Nijmeegs eigendom geldt een woord en begrip dat je overal tegenkomt: op de markt of het terras, in het café, het voetbalstadion en de carnavalsoptocht.
Nuilen.
Zeuren, drammen, klagen, van alles wat. Een eeuwige, ingebakken verongelijktheid, die irritant kan zijn, maar ook – onbedoeld – geestig. Een echte Nijmegenaar is trots op dat woord. Een aantal jaren geleden hadden we de verkiezing van de grootste Nijmegenaar aller tijden (Titus Brandsma). Bij een verkiezing van hét Nijmeegse woord zou nuilen ongetwijfeld met afstand bovenaan eindigen. Lees verder »

Bedelen voor beginners

Een bijdrage van Jac. Splinter, gepubliceerd op 11 maart 2013

De initiatiefnemers voor een oorlogsmuseum in Nederland zijn in 2010 neergestreken in Nijmegen. Daar presenteerden zij hun 30 pagina’s tellende powerpointpresentatie aan een stel wethouders en ambtenaren. Na het bekijken van de plaatjes en het luisteren naar de sprookjes over grote stromen toeristen en eurobestedingen ontstond er spontaan geheugenverlies bij de wethouders. En de ambtenaren, die toch al geschoold waren in aanpassen, knikten vrolijk mee. In een klein uithoekje van de stad zat echter een man met een rekenmachientje die kreeg de begroting van het plan onder ogen en ging eens even optellen en aftrekken. Wat de wethouders en de ambtenaren daar van vonden vertelt het verhaal nog niet. Maar er komt vast een tweede hoofdstuk aan.

Je vader een SS-er

Een bijdrage van Paul van der Heijden, gepubliceerd op 10 maart 2013

Nijmegenaar Marcel Rözer is vooral bekend als sportjournalist. Zo schreef hij vuistdikke boeken over Winston Bogarde, Guus Hiddink en het WK van 1978. Maar gisteren werd een heel ander boek van hem gepresenteerd: Zo vader. Rözer schrijft daarin over zijn vader die in de oorlog dienst nam bij de Waffen-SS en als kanonnenvoer werd ingezet aan het oostfront. Ternauwernood overleefde hij de oorlog en kwam terug naar zijn geboortedorp Ulft, waar de oorlog al snel werd weggestopt in beerput en zorgvuldig verzegeld met een betonnen deksel. Er werd niet over gesproken, het leven in Ulft ging weer zijn gangetje, maar ondertussen was de familie wel gebrandmerkt. Pas op latere leeftijd besefte Marcel Rözer dat ook zijn jeugd daardoor sterk is bepaald. Hij besloot op zoek te gaan naar dat verleden. Het resultaat is een prachtig portret van Ulft, een doodnormaal plattelandsdorp waar in de jaren dertig ideeën over nationaal-socialisme hun intrede deden. Het hele land ging gebukt onder een zware crisis en velen hadden oprecht het idee dat de nieuwe stroming uit Duitsland het leven van de arbeiders een stuk beter zou maken. Rözer beschrijft zonder waardeoordeel hoe het nationaal-socialisme langzaam een wig kon drijven in de hechte dorpsgemeenschap, en zelfs ook binnen families waar broers lijnrecht tegenover elkaar kwamen te staan. Maar ook hoe diezelfde gemeenschap na de oorlog veerkracht toont door alle ‘foute’ Ulftenaren weer op te nemen. Het zwijgen is daar een onderdeel van. Zorgvuldig pelt Rözer het verleden langzaam open, zich bewust van de pijn, maar overtuigd van de noodzaak.

Zo liggen in alle families oorlogverhalen opgeslagen. Onverteld, onverwerkt. Moeten we al dat leed maar laten zitten, en hopen dat het geen kwaad kan? Nee, zegt historicus Ad van Liempt, gisteren ook aanwezig bij de presentatie. Uiteindelijk is het altijd beter dat de verhalen wél worden verteld. Want onverwerkt leed is een giftig zaadje dat wordt doorgegeven aan volgende generaties, en daar alsnog kan ontkiemen. Zoals bij Rözer. Een geluk voor Rözer dat hij het te lijf kon gaan met zijn best ontwikkelde wapen: de pen. En het in een vorm kon gieten die afwijkt van normale boeken over de oorlog. Of om met Ad van Liempt te spreken: ‘Ik heb honderden boeken over de oorlog gelezen. Maar als ik vanavond met dit boek thuiskom, weet ik niet of ik het bij de oorlogsboeken ga zetten of bij de literatuur. Ik denk het laatste.’

Komende zaterdag is Marcel Rözer een van de gasten bij het Nijmeegse Boekenfeest. Normaal is Rözer de interviewer, maar nu wordt hij zelf geïnterviewd. Door Ad van Liempt. Een aanrader!

Afkicken

Een bijdrage van Vincent Cantrijn, gepubliceerd op 9 maart 2013

Hannie Kunst liet afgelopen week via de Gelderlander weten, dat ze moet afkicken. Ik schrok me te barsten toen ik het las. Ik spreek Hannie regelmatig en mij is nooit opgevallen, dat ze symptomen vertoont van het syndroom van Bonnie St. Claire. Zou ze deze Raadsperiode niet kunnen afmaken, omdat ze moet worden opgenomen in de Jellinek Kliniek? Mis. Ik maakte me voor niks zorgen. Hannie moet afkicken van het maken van grote stadsplannen. Dat is toch even wat anders. Daar bestaan geen medicijnen voor, noch therapieën. Alleen een dosis gezond politiek realisme volstaat. Lees verder »