Dit is het archief van december 2015

Eindstation

Een bijdrage van Vincent Cantrijn, gepubliceerd op 27 december 2015

De titel “Laatste adem” van de foto van 22 december jl. is niet toevallig. Want toeval bestaat niet heb ik al vaker verkondigd. Daarom is de titel “Eindstation” ook geen toeval. Nijmegen Centraal heeft na 11 jaar het eindstation bereikt. Op Nijmegen Centraal maakten we ons druk, verwonderden we ons, maakten we ons kwaad en nuilden we over Nijmegen. Positief of negatief, mooi of lelijk, serieus of grappig, ironisch of ronduit nuilerig. Met teksten, foto’s en filmpjes. Alles kon; omdat alles kan in Nijmegen. We hoopten dat onze waarnemingen iets losmaakten: herkenning, of juist een haast onbedwingbare drang om het gigantisch oneens met ons te zijn. Maar altijd met het Nijmeegse gevoel in ons hart. Nijmegen Centraal heeft gebracht wat we 11 jaar geleden hoopten. De laatste jaren zat er echter de klad. Zo gaan die dingen in een vluchtige digitale wereld. Twitter, Facebook, diverse blogs; het is haast niet meer bij te houden. We moeten constateren dat Nijmegen Centraal geen bestaansrecht meer heeft. Daarom doen we vandaag een “Louis van Gaaltje”: we trekken zelf de stekker er uit. Ons Nijmeegs hart blijft kloppen. We zijn immers te zeer verknocht aan alles wat er in Nijmegen gebeurt of juist niet gebeurt. Alleen is dat niet meer op Nijmegen Centraal te zien. U komt ons ongetwijfeld op andere plaatsen tegen. Altijd Nijmegen geldt ook voor de ex – redactieleden van Nijmegen Centraal.

Laatste adem

Een bijdrage van Maerten Prins, gepubliceerd op 22 december 2015

Bezigheidstherapie

Een bijdrage van Vincent Cantrijn, gepubliceerd op 12 december 2015

Gisteren was het laatste Nieuwscafé van de Gelderlander van 2015. Er zijn het afgelopen jaar veel mooie onderwerpen besproken. Ik heb daar driftig aan mee gedaan. Maar zet dat nu allemaal zoden aan de dijk? Ik heb eens nagelezen waarover ik het afgelopen jaar heb geschreven. Zo’n beetje mijn kijk op Nijmegen retrospectief tegen het licht gehouden. Eerlijk gezegd schieten sommige zaken niet hard op. Neem de Skaeve Huuse in de Weezenhof. Op 8 februari 2013 schreef ik er voor de eerste keer over. We zijn nu bijna 3 jaar verder. Niks te zien. Het gaat zegge en schrijve om 8 stuks, dus zo’n ingewikkelde stedenbouwkundige klus is dat niet. Navraag op het Stadhuis leerde me, dat er nog steeds procedures afgehandeld worden. Dat kan nog wel even duren, maar het gaat goed komen zo werd me verzekerd. Dit is dus voor een stel ambtenaren Bezigheidstherapie met een hoofdletter B. Lees verder »