Pleinen en parken. Een stad kan er nooit te veel van hebben. Plaatsen waar mensen samenkomen, jong en oud. Voor een evenement of zomaar. In een land als Italië zijn pleinen het middelpunt van het leven. Oude mannen bevolken de bankjes en vertellen elkaar over vroeger of verbazen zich over de drukte van de jongere generaties.
Over pleinen en parken hebben we in Nijmegen niet te klagen. Als de eerste zonnestralen zich aandienen, zoekt menig Nijmegenaar een terras op, als het moet met winterjas en berenmuts. Grote Markt, Koningsplein, het semiplein in de Molenstraat, bij mooi weer is er geen stoel meer vrij.
En wat brengt ons het nieuwe Plein 44?
Een heel apart plein is het Keizer Karelplein, gevormd naar het Parijse Place de l’Etoile. Een rotonde die dagelijks ontelbare auto’s opneemt en doorstuurt. Voor vele – vooral niet-Nijmeegse – automobilisten een kwelling.
In het midden, als boetedoening, een keurig bijgehouden eilandpark. Zoals elk voorjaar is het netjes gesnoeid en geschoffeld, de bloemen schieten hun kleuren al de grond uit, kwinkelerende vogels… jawel lezer, het buitenseizoen staat op uitbreken!
Keizer Karel heeft een voorjaarsbad gehad en kijkt, geschrobd en gepoetst, monter naar het jonge leven om zich heen. De bankjes ogen uitnodigend. De vuilnisbakken ernaast zijn volgens goed-Nederlandse reinheidsprincipes voorzien van een nieuwe plastic zak, zodat ze niet smerig worden van het vuilnis. Klaar voor het afval van de bezoekers. Bezoekers die op hun gemak de fraaie Vereeniging bekijken. Die zich, dichtbij maar toch op gepaste afstand, verbazen over het voortrazende verkeer. Die midden tussen de bloemen blij zijn dat ze even niet in de auto zitten.
Eh, welk afval? Van welke bezoekers?
Want hoe komen bezoekers op het eiland? Welke desperado waagt lijf en leden om die bankjes te bereiken? Een bezoeker moet levensmoe zijn om de oversteek te wagen. Om maar te zwijgen van oudere Nijmegenaren, die met wandelstok de barrière moeten overwinnen.
Hoe maken we het eilandpark bereikbaar. In het verleden zijn er wel schetsen voorbijgekomen van een brug over de rotonde. Niks meer van vernomen.
Of zijn tunnels geschikter?
Of, vrijuit fantaserend, een skilift? Vanaf een van de bankgebouwen naar het midden, uiteraard gesponsord door die bank, om een ‘gebaar te maken’ na alle ellende van de afgelopen jaren. (De SkI-NG-lift; vergeeft u mij, kon het even niet laten.) Klaarovers als bij basisscholen zijn niet geschikt, dat staat gelijk aan een zelfmoordcommando.
Misschien is een prijsvraag onder de vele creatieve Nijmegenaren een idee.
Of is het eiland louter bedoeld als oase in een woestijn van steen, gassen en lawaai? Als groene compensatie, zonder recreatieve functie.
Maar waarom dan die bankjes?
Ik deel de verbazing van Marcel.
Daargelaten of je er moet willen recreëren; zo gezond is de lucht daar niet.
Als goedkoopste en minst hinderlijke oplossing stel ik mij voor, dat alle verkeerslichten die verkeer over het plein toeleiden 4 keer per uur een minuut op rood staan.
Verplicht mediteren voor de automobilist.
Met een sein voor overstekende voetgangers: “Over x minuten gaan de lichten op rood”. “Over x seconden gaat het verkeer weer rijden.”
Maak van dat sein iets innovatiefs, groots, wat vanaf alle kanten voor iedereen te zien is. Met een app voor slechthorenden, of zo.
Bestaat de 1% regeling nog? En zo ja: Is de opdracht voor bij de KK-parkeergarage al geformuleerd?
Tijdens de studentenintroducties die ik jaren geleden bijwoonde, gebruikten we het plein ’s nachts om even bij te komen van het ene feest voor we doorgingen naar het volgende. ’s Nachts is het echt prima bereikbaar.
Ook tijdens de Vierdaagse kun je er trouwens prima komen. Ik heb de afsluiting van het plein wel ‘ns gebruikt om tegen de verkeersrichting in te fietsen om later te kunnen zeggen dat ik tegen het verkeer in over het KKP had gereden (tja, je moet je status ergens vandaan halen…).
Is de van Schaeck Mathonsingel al weer dicht? Daar waren ze diep genoeg! Vanaf dat punt een tunnel schuin naar boven onder de friettent door met de uitgang midden in het park! Onderweg Gasmasker en oordopjes meepakken en klaar is Kees…
En mochten jullie het nog niet weten: Het is een natuurgebied: Kijk hier om het wonderbaarlijke salamander verhaal te lezen
Het Keizer Karel plein is inderdaad een Frans verkeersplein. Ontelbaar veel rijstroken, naar keuze te hebruiken. Wel vreemd die stoplichten om eraf te mogen, en als je groene lichten ziet dan moet je verkeer van rechts voor laten gaan. Maar parkeerverbodsborden heb ik nog niet gezien, dus ik zal eens links parkeren en vanaf een bankje van het ronddraaiende verkeer gaan genieten.