Vorige week overleed mijn oude docent Bennie Izaac op veel te jonge leeftijd. Hij trachtte mij en mijn generatiegenoten in de jaren ‘90 op het NSG de grondbeginselen van economie en boekhouden aan te leren. Het was een onvergetelijke leraar, uniek in zijn soort en met een bijzonder gevoel voor humor. Ik vergeet nooit hoe hij ons altijd gekscherend en tot onze ergernis geen jongelui maar ‘jong-en-lui’ noemde. Het zij hem vergeven… de uitspraak ‘oud-en-lui’ voor 55-plussers zal voor hem nooit opgaan, ik weet zeker dat hij er smakelijk om had kunnen lachen.
Dat brengt mij weer op het leven van alledag en de actualiteit. Volgens wethouder Lenie Scholten mogen de Nijmeegse 55-plussers zich wel wat actiever opstellen. Aldus haar zouden zij meer vrijwilligerswerk moeten verrichten.
Onze ouderen zijn namelijk minder vrijwillig actief dan de gemiddelde landelijke oudere. Een oorzaak heeft men nog niet gevonden. Toch roept de wethouder bij voorbaat al dat het beter kan. Nu vallen mijn ouders, al mijn ooms en tantes enzovoort allemaal in de categorie ‘oudelui’. Van luiheid zou ik hen echter niet durven betichten.
Al deze mensen doen geen geregistreerd vrijwilligerswerk. Veel van hen werken door tot zeker 65 jaar of nog langer, soms uit plezier en soms uit noodzaak. Ik vraag mij af of de wethouder zich dat gerealiseerd heeft. Anderzijds kampen veel van hen met gezondheidsproblemen en zij kiezen ervoor om fulltime zuinig te zijn op lijf en leden om nog lang te kunnen genieten van de belangrijkere dingen in het leven. Hun goed recht!
Sommige van hebben wel geprobeerd een vrijwillige baan te bemachtigen. Ze hebben het aanbod van de Vrijwilligerscentrale goed bestudeerd en soms ook enkele dingen uitgeprobeerd. Maar veel georganiseerd vrijwilligerswerk blijkt onvoldoende flexibel en niet uitdagend genoeg. Bovenal merk ik dat 55-plussers vaak niet serieus worden genomen als zij aankloppen voor vrijwilligerswerk. Bij liefdewerk oud papier mag je best enige eisen stellen aan de vrijwillige klus, zodat het ook iets toevoegt aan je eigen leven. De mensen die ik ken raakten echter gefrustreerd door de bureaucratie rondom georganiseerd vrijwilligerswerk. Geen van hen vond een georganiseerde vrijwillige baan die hen beviel.
Stuk voor stuk doen al deze mensen wel nuttig werk. Ze helpen de buurvrouw met boodschappen, steunen familieleden die dat nodig hebben, organiseren dingen in de buurt, praten mee in commissies enzovoort. Maar bovenal genieten zij van hun oude dag, precies zoals zij dat willen.
Ik begrijp dat in Nijmegen ’slechts’ 30 procent van het vrijwilligerswerk door ouderen verricht wordt, tegen landelijk 45 procent. Dat kàn natuurlijk ook betekenen dat Nijmenaren onder de 55 veel meer vrijwilligerswerk doen dan hun soortgenoten in de rest van het land.
Nijmegen moet niemand vragen om (meer) vrijwilligerswerk te gaan doen. Het is graag of niet. Nijmegen kan mensen wel op een gedachte brengen.
Maak propaganda voor menskracht om geïsoleerde en faalangstige taalleerders over de drempel te coachen. Heel goed voor hun plaats op de participatieladder.
Bouw overdekte uitnodigende hangplekken zodat meer mensen een praatje buiten de deur kunnen maken. Heel gewoon in warme landen.
Of faciliteer een systeem waarbij burgers voor elkaars hond zorgen, als zo’n beest uren alleen thuis is.
E.e.a.geeft dus aan hoe de gedachte gang is onder wethouders in Nijmegen.
Men denkt dan men allemaal max 36 uur per week werkt, en met 55 met pensioen gaat. Maar ja als je van Groen Links bent,ahum…..
Ik ben 60 jaar, werk 40 uur per week, en moet dus nog (volgens laatste opgave) nog 5 jaar werken. Graag zou ik wel tijd vrij maken (vrijwillig) om de wethouders eens de oren te wassen. Hoe je een stad moet besturen, hoe je bepaalde zaken moet regelen etc. etc.. Vast een tip: Ambtenaren kom eens achter je bureau vandaan, kijk eens rond in de stad, en zie wat er gedaan moet worden. Wakker worden !!!
Een soort gedwongen vrijwilligerswerk dus…. ja ja. :-)