Pseudopastoor

16 juli 2015 door Vincent Cantrijn

Een inwoner uit Beuningen heeft last van de kerkklok bij hem in de buurt. Hij wordt ’s morgens te vroeg wakker van de klok en hij vindt al dat gebeier niet meer van deze tijd. Als de pastoor zo nodig de mensen wil waarschuwen dat de mis begint, dan moet hij maar een sms – je sturen. Ook pastoors moeten met hun tijd mee gaan. Daarom stapt hij naar de rechter met het verzoek dat onnodige gebeier ogenblikkelijk te stoppen. Weg met die klok.
Ik vermoed dat Bert Velthuis de uitspraak van deze rechtszaak in spanning zal afwachten. Bert is namelijk van plan om klokken te gaan luiden in Dukenburg. Niet dat Bert nu ineens de geest heeft gekregen en het wereldse voor het religieuze gaat ruilen. Zo gek gaat hij het niet maken. Het zit anders in mekaar. Bert gaat als pseudopastoor klokken luiden omdat hij ook Kunst en Cultuur in zijn wethoudersportefeuille heeft zitten. Kunstenaar Stanislaw Lewkowicz heeft bedacht om onder de bruggen over het Maas – Waalkanaal echte kerkklokken te hangen. 5 keer per dag moeten de klokslagen als een repeterende echo worden doorgegeven, waardoor ze een zintuiglijke verbinding vormen tussen de bruggen en de wijken aan het water. Weer zo’n kunstenaar die met fantasierijke woorden ons probeert te overtuigen dat er iets bijzonders staat te gebeuren. Nijmegen heeft er patent op. Het inmiddels afgebroken waterkunstwerk aan de Waalkade werd door de kunstenaar gepresenteerd als een niet permanente verschijningsvorm, die continu voor verbazing zou zorgen. Nou; dat is gebleken. Op het Mariënburg was een transparant kunstwerk gepland, dat volgens de kunstenaar architecturale vormen in het rond zou gooien. Nooit meer iets van gehoord. En nu weer een repeterende echo van klokken als zintuiglijke verbinding over het kanaal. Ik blijf het curieus vinden, dat kunstenaars met deze op het sprookje van de nieuwe kleren van de keizer gebaseerde fantasieën hun brood kunnen verdienen en dat de gemeente er steeds weer intrapt.
Afgelopen week werd er door Bert proef gebeierd onder de brug bij Hatert. Wat een prachtige symboliek. Ooit moest de kerk van het dorp Hatert verdwijnen omdat de kerk precies op het tracé lag van de nieuwe brug over het Maas – Waalkanaal. Niet de weg er om heen leggen. Nee; de kortste verbinding tussen twee punten was een rechte. Jammer voor de kerk en voor de klokken. Decennia later hangt de wethouder van Cultuur kerkklokken onder die zelfde brug. Hoewel? Klokken ophangen en laten beieren gaat niet zo maar. Daar moet wel draagvlak voor zijn. Dus stond Bert afgelopen week proef te beieren in aanwezigheid van buurtbewoners, die wel eens wilden horen hoe hard het klinkt. “Het lijkt wel de oproep voor het Lof”, aldus een buurtbewoner. Bert gaat zich nu beraden. Mocht hij besluiten de klokken definitief op te hangen, dan krijgt hij door deze revival van het Rijke Roomse leven als pseudopastoor ongetwijfeld een pauselijke onderscheiding

Vind je dit een interessant artikel?
Mail het dan door naar anderen, of deel het via social media:
Pin It

Er zijn 3 reacties gegeven op “Pseudopastoor”

  1. Edwold Rossen zegt:

    Hoi Vincent,

    kunst op de hak nemen, wat is dankbaarder dan dat? En ook gemakkelijker? De kunstenaar zal zich niet kunnen verdedigen, de wethouder evenmin. Die moet vanwege de regels de openbare orde en de goede zeden in de gaten houden. ik wens Bert toe dat hij dat heel erg ruim neemt en zich er nauwelijks door geremd voelt. Kunst moet! En dat het soms mis gaat; hoort er gewoon bij. (Banken hebben de afgelopen jaren laten zien, dat alle mensen fouten kunnen maken. Soms zelfs met opzet!)
    Eeuwigheidswaarde heeft kunst pas als het eeuwig blijft staan en dat geldt zelfs niet voor de piramiden in Egypte of de Mona Lisa, voor zover wij het tenminste weten in de korte tijd dat wij in ons leven na kunnen denken over deze kunstuitingen.
    Dat kunst in onze tijd ook licht is (de Oversteek) en geluiden (de klokken blijkbaar) is alleen maar winst. Kunstenaars stop je niet in een hok, kunstenaars verbazen ons en dwingen respect af vanwege hun ideeën.

  2. Rob Essers zegt:

    Als ik het goed begrepen heb, worden de klokken vrijwel onzichtbaar opgehangen en maken ze niet of nauwelijks geluid. Daar heeft toch niemand last van!? Dat is net als bij die 48 paren lantaarnpalen bij De Oversteek die bij zonsondergang één voor één aangaan… Vijf keer per dag een gongslag mag geen naam hebben (van ‘beieren’ is geen sprake). Als de klokken iedere keer geluid zouden geven als het stadsbestuur een ‘dom’ besluit neemt, zou dat aantal aanmerkelijk hoger liggen!

  3. Rutger Teunissen zegt:

    Goed dat Vincent Cantrijn dit signaleert. Hij neemt kunst niet op de hak. Een kunstenaar en een wethouder kunnen zich wel verdedigen. Kunst “moet” helemaal niet en gaat inderdaad erg vaak mis.
    Anders dan Edwold Rossen kan ik een kunstenaar niet beschouwen als een soort ziener of zuilenheilige die de samenleving een spiegel voorhoudt. Ik zie een kunstenaar graag als een ambachtsman.

    Het Maas-Waalkanaal heeft van zichzelf een boel geluiden: water, wind, schepen, vogels, ruisende bomen langs de oever, in de verte het verkeersgedruis. Wat al deze geluiden gemeen hebben is juist die enige eigenschap die een geluidskunstobject ontbeert: ze zijn niet bedacht, niet gecomponeerd, niet georkestreerd met als doel om onze aandacht op te eisen. Dat maakt een wandeling langs het kanaal zo aangenaam: je wordt er met rust gelaten. Geluidskunstobjecten langs het kanaal zouden, net zoals dat nare carillon aan de Waalhaven, een afgrijselijke dissonant vormen in de tijdeloze randomsymfonie van onbedoelde, anonieme stadsgeluiden.