Mijn favoriete lied over Nijmegen heeft als titel: “Samen met jou in deze stad”. Dit lied is door Huug Duin geschreven toen Nijmegen 2000 jaar bestond. Samen met jou in deze stad. Een prachtig lied. Je krijgt er op voorhand warme gevoelens bij. Gelukkig ben ik niet de enige met warme gevoelens voor Nijmegen. Afgelopen weken toerde de gemeente door de stad met een Wijkenkaravaan. En er werden debatten gehouden in het Lux. Dit alles in het teken van de Stadsvisie 2030. Waar staat Nijmegen nu en waar moeten we naar toe? Wat dacht je wat? Niks geen genuil over dat het hier niet deugt. Het “wij – gevoel” kwam als rode draad naar voren. Geen ik, maar wij. Een heuse klantropoloog en andere wetenschappers kwamen woorden tekort om dit verschijnsel te verklaren. Samen met jou in deze stad.
Honderden Nijmegenaren knuffelen samen op een zaterdagmiddag de Stevenskerk bijkans dood. En daarna weer snel naar huis, om samen met andere buurtbewoners aan de gang te gaan in de moestuin. Ik wist dat niet. Uit de stadsgesprekken kwam namelijk naar voren, dat er een grote behoefte is aan moestuinen in Nijmegen. Wat heet. “Sterke roep om moestuinen”, aldus een grote kop in de Gelderlander. Steeds meer bewoners willen samen met de buren sla gaan verbouwen op stukjes openbaar groen. Als dit het belangrijkste op te lossen probleem is voor de Stadsvisie mag Nijmegen zich gelukkig prijzen. Overigens stond onder het artikel over de moestuinen in de stad een grote kop boven een ander artikel, dat het platteland zich ontwikkelt als een grote stadstuin. Dan raak ik toch wat in verwarring. Sla in de stad en stadstuinen op het platteland. Probeer het allemaal maar eens bij te houdenj.
Bij Groen Links is er even geen sprake van samen met jou in deze stad. In ieder geval niet samen met Simone Witsenhuijsen. Simone vindt haar partij niet groen en / of links genoeg meer en gaat als eenvrouwsfractie verder in de Raad. Noël Vergunst is pissig, omdat Simone haar zetel niet aan Groen Links teruggeeft. Terwijl van tevoren was afgesproken, dat dit wel zou gebeuren mocht het een keer zo ver komen. Tja. Als politici zich aan afspraken gaan houden, dan zou de wereld er een stuk overzichtelijker uit zien. Maar ja; zo werkt dat niet altijd. Voortschrijdend inzicht is een uitvinding van politici. Ook Bert Velthuis is het “wij- gevoel” een beetje kwijt. En dat voor een rasechte SP‘er. Ik ga me zorgen maken om Bert. Afgelopen woensdag deed Bert tijdens de Raadsvergadering het voorstel om de toekomstige ontwikkeling van het Waalfront op de Chinese Marktplaats te zetten. Wij kunnen het schijnbaar niet meer samen met elkaar. Laat je in het bijzijn van de SP woorden vallen als projectontwikkelaar of buitenlandse investeerder, dan worden de rode tomaten vanzelf groen van ellende. Maar Bert ziet de Chinese markt als redder voor de stad. Ook Bert heeft voortschrijdend inzicht. Een geruststellende gedachte.
Samen met jou in deze stad. Dat is het wij – gevoel van Nijmegen. Gecombineerd met het altijd aanwezige licht anarchistische karakter kunnen we vol vertrouwen richting 2030 gaan. Dan moet er dus niet moeilijk gedaan worden over Simone Witsenhuijsen als eenvrouwsfractie in de Raad. En laten we Bert Velthuis naast zijn rode tomaten rustig Chinese kool verbouwen in zijn moestuin rondom de Vasim. Samen redden we het wel.
Vind ons ook op
Voor wie denkt: “Huug Duin wie?”. Het lied kun je hier beluisteren!
Wat is het fijn te lezen dat Vincent Cantrijn mijn liedje “Samen met jou in deze stad” tot zijn favoriet heeft gemaakt, wanneer het een liedje over Nijmegen betreft. Ik ken Vincent niet goed. We hebben elkaar hier en daar wel eens ontmoet en weet dat hij een groot Nijmeegs hart heeft en scherp en vol humor schrijft over Nijmegen. Dit compliment steek ik dus graag in mijn zak.
Nu moet mij wel van hart dat “Samen met jou in deze stad” bedoeld is als een liefdesliedje. In de versie van de bestuursvoorzitter van het Huis voor de Binnenstad, Hubert Hendriks en zijn “Flegels” die op Youtube te horen is, evenals de mooie versie van Thuisband (2005) wordt het liedje een lied. Een ieder mag het natuurlijk naar eigen inzicht interpreteren (ik word in dit opzicht graag verrast) maar “Samen met jou…” gaat in mijn versie over twee mensen. Zij en ik in deze mooie stad.
Toen ik twee weken geleden (net als in het derde couplet van mijn liefdesliedje) op maandagochtend een kop koffie op de Grote Markt dronk, zag ik de Wijkkaravaan aankomen, waarover Vincent schrijft.
De grote blauwe Pipo-de-clown-wagen, werd vijf(!) keer verplaatst omdat de marktlui het niet eens waren over de plek waar de Wijkkaravaan precies mocht neerstrijken. Toen er eenmaal overeenstemming was bereikt, tussen terraseigenaren, marktlui, marktmeester en de Karavaan Dikke Deur, over de plek waar de karavaan mocht landen, werden er door een legertje van circa twintig ambtenaren tafeltjes en stoeltjes uitgeklapt en werd er een geluidsinstallatie geplaatst. Marktbezoekers, veelal geen wijkbewoners van de Binnenstad, dronken samen met de ambtenaren koffie uit thermoskannetjes. Een horecabaas had hier tenminste drie maanden aan voorafgaand een evenementenvergunning voor moeten aanvragen. Voor de ambtenaren was het overduidelijk een heerlijk begin van een nieuwe werkweek maar, wederom als in dat bewuste couplet van mijn liefdesliedje, maar nu om een andere reden, mijn maandagochtend werd er niet beter van. Samen met jou….is voor mij niet “dàt wij-gevoel van Nijmegen”. Hoewel het absoluut en eer is dat dat Vincent het wel zo opvat, past het liedje me beter als ik samen met m’n geliefde in een moestuin zit…, of lig. Tussen het zoete, rijpe fruit.
Mooie aanvulling Huug, en leuk om te lezen wat de achtergrond is van dit mooie lied.
Ik geloof dat het zo wel vaker gaat met liedjes. Er zijn inmiddels volksstammen die beelden van wuivende palmen op witte stranden voor zich zien als zij Hotel California staan mee te zingen. Dit lied was echter nooit paradijselijk bedoeld, het hotel blijkt een vreselijke plek waar je nooit meer vandaan komt. Kronenburgerpark van de Frank Boeijen Groep is er ook zo een. Inmiddels een vrij chauvinistisch lied geworden voor de Nijmegenaren, terwijl het feitelijk gaat over prostitutie en eenzaamheid. De aanhoorders hebben dergelijke liederen zich zo eigen gemaakt, dat iedereen er een eigen gevoel bij heeft.
Het punt van de evenementenvergunning is wel een aardige vondst. De gemeente heeft op ik weet niet hoeveel plekken gestaan met de pipo-ownee-zo-mag-ik-hem-niet-noemen-wagen in de stad.