Tuinpad

24 juli 2010 door Vincent Cantrijn

De Volkskrant heeft deze zomer een dagelijkse rubriek, die “het tuinpad van mijn vader” heet. Lezers kunnen 2 foto’s van dezelfde plek opsturen, waaruit blijkt hoe die plek veranderd is. Meteen de 2e dag al stond er een foto van de oude kerk in het dorp Hatert, compleet met kerkplein en een mooie weg met bomen. Toen was in Hatert geluk nog heel gewoon. Van die plek is helemaal niets meer over. Het is nu een vierbaansweg naar de oprit van de Hatertsebrug over het Maas-Waalkanaal, dwars over de plek waar eerst de kerk stond. Hoe drastisch kan een plek veranderen. En geluk is niet meer gewoon in Hatert. 

Verandering van plekken. Je kunt alleen al van alle veranderde Nijmeegse plekken fotoboeken maken, die naast elkaar behoorlijk wat boekenplanken zullen vullen. Logisch. Een stad is altijd in verandering, of je nu wilt of niet. Vooruitgang is niet te stoppen, maar niet alle verandering is automatisch een verbetering. Inzichten veranderen. Daarmee komt de kerk van Hatert echter niet meer terug, ook al zijn er momenteel te weinig praktiserende Hatertsen om zo’n grote kerk een beetje vol te krijgen.

Nijmegen is heel lang een echte kerkenstad geweest, compleet met prachtige torens. Door oorlogsgeweld en ontkerkelijking is het aantal kerktorens drastisch verminderd. Reden om extra zuinig te zijn op de torens die er nog zijn. Ze bepalen op een positieve manier het stadsbeeld. De gemeente maakt hierbij terecht geen onderscheid tussen katholieke en protestante torens. Een strikt doorvoeren van de scheiding tussen kerk en staat. Een beeldbepalende  toren is beeldbepalend; zonder onderscheid van geloof.  Zelfs een mooie minaret zou van mij gemeentelijk monument mogen worden. De toren van de Maranathakerk aan de Steenbokstraat is vorig jaar gesloopt omdat die dreigde in te storten. De gemeente eist nu, dat de toren herbouwd wordt; zo was bij de verlening van de sloopvergunning afgesproken. Volgens de gemeente dan. Het kerkbestuur denkt daar heel anders over. Kortom; dat wordt weer  spannend de komende tijd. Wordt de toren herbouwd of niet? Of is hier een nieuwe foto in de maak voor de rubriek “het tuinpad van mijn vader”?

Ik geloof niet in reïncarnatie. Ik ga er dus niet van uit, dat Middeleeuwers nog een keer terug zullen keren in Nijmegen. Maar ja, je weet het maar nooit. Daarom raad ik de gemeente aan om nu toch echt haast te maken met de herbouw van een andere toren, waarvoor in 1796 een sloopvergunning is verleend en waarvan in 2006 is afgesproken, dat die herbouwd gaat worden: de Donjon. Laat het tuinpad van de vaders van die Middeleeuwers weer snel enigszins terugkomen.

Vind je dit een interessant artikel?
Mail het dan door naar anderen, of deel het via social media:
Pin It

Er zijn 3 reacties gegeven op “Tuinpad”

  1. Noviomagicus zegt:

    Het is een leuk stukje, maar de redenering in de laatste alinea is wel een hele kromme en in elk geval geen sterk argument voor herbouw van de Donjon.

    Zoals kerktorens niet meer zullen worden herbouwd als er niemand meer is die naar de kerk gaat, zo zal de donjon vast niet meer worden herbouwd zolang er geen nieuwe kasteelheer is die over Nijmegen of over Gelderland gaat heersen.

  2. Jos zegt:

    Zo’n Kasteelheer zo gevonden. Laat dat maar aan de Heersers van Knotsenburg over.

  3. Pluk zegt:

    Mensen hechten aan landmarks en blikvangers. Zelfs als ze zonder functie zijn. Kerktorens kunnen daarom wel degelijk van groot maatschappelijk en cultureel belang blijven. En daar is dit een mooi voorbeeld van, uit ons eigenste Nijmegen nog wel Noviomagicus!